Leczenie borem. Zacząłem stosować bor w leczeniu zapaleń stawów przez przypadek. Początkowo zapisywałem go tylko chorym ze zwyrodnieniami w stawach oraz z osteoporozą. Ponieważ dość często obie choroby współistnieją z zapaleniem stawów, okazało się, że bor wyraźnie zwiększa skuteczność leczenia w chorobach zapalnych stawów. Kiedyś nazywana „chorobą królów i bogaczy” dna moczanowa lub inaczej podagra spowodowana jest często nieprawidłową dietą. Schorzenie polega na gromadzeniu się kwasu moczowego we krwi, który z czasem odkłada się głównie w tkankach. Objawy podagry to ból i sztywność stawów, a także gorączka, dreszcze i bezsenność. Czym jest dna moczanowa? Dna moczanowa definiowana jest jako zapalenie stawów wywołane przez odkładanie się kryształków moczanu sodu. Dochodzi do niego na skutek zwiększonego stężenia kwasu moczowego. Stan ten określa się jako hiperurykemia. Prowadzi do niego wzmożone wytwarzanie lub ograniczone wydalanie tego związku z organizmu. chorób zapalnych stawów (reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, reaktywne zapalenie stawów i inne spondyloartropatie, dna moczanowa, choroba Stilla u dorosłych), W gabinecie lekarza specjalisty. Choroby reumatyczne. Łuszczycowe zapalenie stawów; W gabinecie lekarza specjalisty. Choroby reumatyczne. Dna moczanowa; W gabinecie lekarza specjalisty. Choroby reumatyczne. Osteoporoza; W gabinecie lekarza specjalisty. Choroby reumatyczne. Choroba zwyrodnieniowa stawów khutbah idul adha bahasa jawa nu online. Łuszczycowe zapalenie stawów jest zapalną chorobą stawów, współwystępującą z łuszczycą. Jakie objawy występują w łuszczycowym zapaleniu stawów? Jakie badania stosuje się w jego diagnostyce? Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) jest chorobą zapalną stawów, zaliczaną do seronegatywnych spondyloartropatii zapalnych, współwystępującą z łuszczycą. Jego początek może poprzedzać pojawienie się zmian skórnych, wystąpić w tym samym czasie, co ich pierwsza manifestacja lub u osoby z rozpoznaną wcześniej łuszczycą. Na łuszczycowe zapalenie stawów, zależnie od źródeł, zapada od 6 do 42% chorych na łuszczycę. ŁZS – przyczyny Przyczyna choroby nie została dotychczas poznana. Na jej rozwój mają wpływ predyspozycja genetyczna, czynniki immunologiczne, a także czynniki środowiskowe. Pośród czynników ryzyka i czynników wyzwalających wymienia się: infekcje wirusowe i bakteryjne, urazy, silny stres, działanie niektórych leków (np. przeciwmalarycznych, beta-blokerów), działanie niektórych substancji chemicznych. Kto choruje na ŁZS i jak przebiega choroba? Na łuszczycowe zapalenie stawów chorują z podobną częstością zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Różnica pomiędzy płciami staje się widoczna w kontekście częstości występowania poszczególnych postaci choroby. Początek choroby zwykle występuje między 20. a 55. rokiem życia. Może on mieć charakter ostry, z nasilonymi objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka i silnymi bólami stawów, lub łagodniejszy. Sama choroba ma przebieg rzutowo-remisyjny, co oznacza, że przebiega z okresami zaostrzeń i poprawy stanu chorego. Łuszczycowe zapalenie stawów występuje pod 5 postaciami: symetryczną wielostawową, która jest najczęstsza, zajmuje zwykle stawy nadgarstkowe, skokowe oraz stawy rąk i stóp; postać ta częściej występuje u kobiet; asymetryczną nielicznostawową, która zajmuje najczęściej stawy rąk i stóp (mniej niż 5); z zajęciem jedynie stawów międzypaliczkowych dalszych; postać częściej występująca u mężczyzn; osiową, w której zajęte są stawy kręgosłupa i stawy krzyżowo-biodrowe, również częstszą u mężczyzn; okaleczającą, w której dochodzi do zniekształceń w obrębie palców. Jakie objawy występują w ŁZS? Objawy łuszczycowego zapalenia stawów różnią się w zależności od postaci, na jaką choruje pacjent, a także od ciężkości przebiegu choroby. Zwykle jej nasilenie jest łagodne, może jednak, choć rzadko, przebiegać w sposób bardzo ciężki z licznymi zmianami w narządach innych niż stawy, skóra i paznokcie. Do najczęstszych objawów zalicza się: bóle, obrzęk i poranną sztywność stawów; bóle dolnego odcinka pleców, zmniejszenie ruchomości kręgosłupa; zapalenie przyczepów ścięgnistych do kości, manifestujące się bólem i zaczerwienieniem; łuszczycowe wykwity skórne o charakterze grudkowatym, o czerwonym zabarwieniu, pokryte łuskami o zabarwieniu srebrzystym, głównie w okolicach stawów łokciowych i kolanowych, szpary pośladkowej, na skórze tułowia i kończyn oraz na skórze owłosionej głowy; łuszczycowe zmiany na paznokciach – małe, punktowe wgłębienia na płytce paznokciowej; niekiedy jest to jedyny objaw łuszczycy u chorych z ŁZS; zapalenie palców z ich obrzękiem i zaczerwienieniem; zapalenie spojówek, błony naczyniowej, rzadziej innych struktur oka; niekiedy objawy kardiologiczne, np. zaburzenia przewodnictwa, zapalenie. Diagnostyka ŁZSW diagnostyce łuszczycowego zapalenia stawów kluczowe znaczenie ma ocena kliniczna zmian stawowych, pozastawowych i zmian łuszczycowych w obrębie skóry i paznokci. Obiektywizacji wyników oceny służą skale punktowe. Wśród badań dodatkowych stosuje się: badania laboratoryjne – ocena parametrów zapalnych, kwasu moczowego, badanie płynu stawowego, badania immunologiczne; RTG stawów obwodowych, krzyżowo-biodrowych i kręgosłupa; USG stawów; scyntygrafię kości; w przypadku podejrzenia zmian w układzie krążenia badanie echokardiograficzne. Leczenie ŁZSDobór terapii zależy od postaci ŁZS. Jest ona również wielokierunkowa, zarówno niefarmakologiczna, jak i farmakologiczna. Farmakoterapię zarówno w postaciach z zajęciem stawów obwodowych, jak i w przypadku zajęcia kręgosłupa i stawów krzyżowo-biodrowych zwykle rozpoczyna się od stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Kolejnym krokiem w pierwszej postaci są leki modyfikujące przebieg choroby, np. sulfasalazyna, a następnie leki biologiczne, natomiast w postaci osiowej są to leki biologiczne. W przypadku obecności nasilonych zmian skórnych konieczna jest terapia dermatologiczna oraz stosowanie odpowiednich farmaceutyków. Zmiany narządowe, np. w narządzie wzroku czy układzie krążenia wymagają specjalistycznego, dostosowanego leczenia. Pośród metod niefarmakologicznych największe znaczenie mają regularna aktywność fizyczna, rehabilitacja ruchowa oraz odpowiednio dobrane zabiegi z zakresu fizjoterapii. Niekiedy potrzebne jest także wsparcie psychologiczne. W niektórych przypadkach konieczne okazuje się przeprowadzenie ortopedycznych interwencji zabiegowych, choć z uwagi na zwykle łagodny przebieg choroby, nie jest to również:Bakteryjne zapalenia stawów – na czym polegają? Zdrowe zakupy Artretyzm nie jest chorobą nową. Był plagą ludzkości już w czasach najdawniejszych źródeł historycznych - nawet niektóre mumie ze starożytnego Egiptu zachowały jego oznaki. W odróżnieniu od wielu innych przewlekłych schorzeń nie ogranicza się do populacji Zachodu: w większości narodów świata notuje się rosnącą zapadalność na tę chorobę. Jednym ze zjawisk czasów współczesnych jest jednak niezwykły wzrost liczby przypadków artretyzmu. Jak się szacuje, 9 na 10 osób spośród nas będzie przed śmiercią w mniejszym lub większym stopniu cierpieć na jakąś jego postać. Skąd takie rozpowszechnienie tego schorzenia w ostatnim czasie? I czy możemy nauczyć się czegoś od tych 10% ludzi, którzy nie zachorują? Na początku XX w. naukowcy byli przekonani, że artretyzm jest przewlekłą infekcją stawów. Później pojawiły się teorie artretyzmu jako choroby w znacznym stopniu dziedzicznej, uwarunkowanej tendencją genetyczną lub też wywoływanej przez infekcję drobnoustrojami bakteryjnymi z rodzaju Mycoplasma, a nawet - będącej wynikiem nieprawidłowego funkcjonowania układu metabolicznego i odpornościowego. Wszyscy są jednak zgodni co do tego, że wciąż nie udało się zidentyfikować z jakąkolwiek dozą pewności dokładnej przyczyny choroby. Statystyki istotnie wykazują, że schorzenia autoimmunologiczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów lub choroba Leśniowskiego-Crohna, często są dziedziczne. Spośród wymienionych wyżej 3 teorii koncepcja artretyzmu jako nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu odpornościowego ma najwięcej zwolenników i jest najintensywniej badana w laboratoriach. Wprawdzie jest to wiarygodna możliwość w przypadku schorzeń autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, lecz wyjaśnienie to nie jest wystarczające dla wszystkich chorób objętych zbiorczo terminem artretyzm. Artretyzm jest mylącym, uogólnionym określeniem różnorodnych chorób kości, stawów i tkanek, nic więc dziwnego, że i przyczyny tych schorzeń są bardzo zróżnicowane. Zanim jednak przyjrzymy się bliżej poszczególnym chorobom artretycznym, musimy najpierw dokładnie zrozumieć, z jakich elementów składa się zdrowy staw. Stawy obejmują kości wraz z warstwą gładkiej, wytrzymałej chrząstki, znanej jako chrząstka stawowa, która oddzielona jest od przeciwległej kości i chrząstki smarującym płynem maziowym, produkowanym przez błonę maziową (maziówkę). Kość zbudowana jest z kolagenowej macierzy oraz substancji mineralnej zbudowanej ze związków wapnia i fosforu. Chrząstka ochrania zakończenia kości i składa się z proteoglikanów - rodzaju mukopolisacharydów, zbudowanych z białek i węglowodanów. Rodzaje artretyzmu Termin ten obejmuje 6 odrębnych grup schorzeń: 1. Reumatyzm pozastawowy reumatyzm tkanek miękkich bóle pleców i uszkodzenia dysku schorzenia barków, dłoni i stóp 2. Choroby zwyrodnieniowe choroba zwyrodnieniowa stawów (idiopatyczna lub pourazowa) 3. Choroby zapalne reumatoidalne zapalenie stawów zapalenie wielostawowe młodzieńcze zapalenie wielostawowe zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa łuszczycowe zapalenie stawów 4. Choroby tkanki łącznej polimialgia reumatyczna toczeń rumieniowaty układowy twardzina 5. Krystaliczne zapalenie stawów dna moczanowa i chondrokalcynoza 6. Schorzenia kości osteoporoza krzywica i osteomalacja choroba Pageta kości Choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęściej spotykaną postacią artretyzmu, występującą u ponad 70% osób dorosłych pomiędzy 55. a 78. w większości kobiet. Lekarze na ogół postrzegają ją jako naturalny proces degeneracyjny związany z wiekiem lub jako schorzenie rozwijające się często po infekcji lub urazie czy u osób z nadwagą. Choroba zwyrodnieniowa stawów, określana również jako zużycie stawów, dotyczy chrząstki stawowej, powodując jej rozpad. Zadaniem tej twardej, elastycznej tkanki jest pokrycie kości przylegających do siebie w każdym stawie i zmniejszanie tarcia pomiędzy nimi, gdy przesuwają się względem siebie. Gdy chrząstka rozpada się, staje się postrzępiona i nierówna, a przestrzeń ochronna pomiędzy kośćmi zmniejsza się. Podczas ruchu kości stawu trą o siebie wzajemnie, powodując ból. Z biegiem czasu chrząstka wysycha, staje się spękana i porowata grui nie umożliwia już płynnych ruchów stawu. Zużycie chrząstki w stawie przenoszącym ciężar ciała, takim jak staw biodrowy lub kolanowy, może wywoływać dotkliwy ból, deformacje i ograniczenie zakresu ruchu. Schorzenie to atakuje ręce, ale dotyczy również stawów przenoszących obciążenia, takich jak kolana i biodra, oraz stawów kręgosłupa. We wczesnym stadium chory odczuwa sztywność, a ruchy mogą stawać się nieco trudniejsze do wykonania. Na tym etapie pacjenci mogą jeszcze wcale nie odczuwać bólu. Wraz z postępem choroby tworzą się jednak ostrogi kostne, czyli osteofity - nieprawidłowe narośla kostne, rozwijające się wzdłuż krawędzi kości. W ciężkich przypadkach chrząstka może nawet zaniknąć zupełnie, pozostawiając odsłonięte końcówki kości. Częstą cechą choroby zwyrodnieniowej są twarde guzki, zwane guzkami Heberdena, powstające wokół krawędzi stawów palców dłoni w wyniku rozpadu chrząstki. Tę odmianę artretyzmu można wykryć za pomocą badań krwi, takich jak wskaźnik opadania erytrocytów (czyli badanie OB), gdzie mierzy się prędkość, z jaką czerwone krwinki opadają na dno probówki, co wskazuje na rozmiar stanu zapalnego. Stopień zniszczenia stawów ujawniają badania rentgenowskie. Lekarze poszukują na ogół zwężeń stawów i obecności ostróg kostnych, chociaż cechy te mogą tylko pomóc w ustaleniu, jak daleko zaszedł już proces degeneracyjny. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to przewlekła choroba zapalna dotycząca najczęściej maziówkowej wyściółki stawów, przede wszystkim w dłoniach i stopach, ale także w licznych stawach całego ciała, zwłaszcza łokciowych, nadgarstkowych, skokowych i kolanowych. Atakuje również barki i stawy biodrowe. W odróżnieniu od choroby zwyrodnieniowej, gdzie rozpada się sam staw, reumatoidalne zapalenie stawów wywołuje stan zapalny maziówki, co z kolei powoduje gromadzenie się większej ilości płynu stawowego. W rezultacie staw staje się opuchnięty, sztywny i gorący z powodu zwiększonego przepływu krwi. Reumatoidalne zapalenie stawów, klasyfikowane jako choroba autoimmunologiczna, rozwija się wtedy, gdy krwinki białe produkują przeciwciała atakujące i niszczące zdrową tkankę zamiast czynników chorobotwórczych. Lekarze nie mają pojęcia, dlaczego tak się dzieje, ale przewlekłe uwalnianie przeciwciał powoduje z czasem pogrubienie maziówki oraz uszkodzenie chrząstek i kości zaatakowanych stawów, co przejawia się paraliżującym bólem, deformacją, a w końcu - erozją kości. Innymi objawami tej choroby mogą być zmęczenie i ból mięśni. Choroba dotyka w przybliżeniu 3 razy więcej kobiet niż mężczyzn i może rozwijać się w dowolnej grupie wiekowej, chociaż osoby poniżej 35. stanowią grupę bardzo niskiego ryzyka. Oznaki i objawy reumatoidalnego zapalenia stawów to obolałe, opuchnięte stawy, gorące w dotyku, poranna sztywność, guzki reumatoidalne - twarde guzki w obrębie palców rąk, stan pogorączkowy, zmęczenie i utrata wagi. Ocenia się, że średnio 1 na 10 pacjentów wyleczy się z choroby w ciągu 2 lat. Reumatoidalne zapalenie stawów znane jest jednak z tego, że często odchodzi i powraca, a po okresach zaostrzenia objawów, o różnym czasie trwania, następują okresy pozornej remisji. Dna moczanowa, znana również jako artretyzm krystaliczny, jest jedną z najczęstszych postaci artretyzmu zapalnego, występujacą u 1,4% dorosłych Amerykanów (szacunkowo u 225 tys. mężczyzn i 57 tys. kobiet). Ta ostra forma artretyzmu zapalnego dotyczy najczęściej stawu śródstopno- paliczkowego u podstawy dużego palca stopy i wywołuje intensywny ból zaatakowanych stawów, wśród których mogą znaleźć się też staw nadgarstkowy oraz stawy palców dłoni. Dna moczanowa jest chorobą średniego wieku, atakującą 15-krotnie więcej mężczyzn niż kobiet. Przez długi czas wiązano ją z nadmiernym zamiłowaniem do spożywania obfitych posiłków oraz alkoholu, lecz lekarze medycyny alternatywnej zauważyli, że mogą wywoływać ją również alergie pokarmowe, a także stosowanie leków moczopędnych, często przepisywanych przy schorzeniach serca. Ból i obrzęk pojawiają się, gdy w przestrzeni stawowej powstaną drobne kryształy, co zazwyczaj spowodowane jest nadmiarem kwasu moczowego w organizmie. Układ odpornościowy atakuje te kryształy za pośrednictwem fagocytów (komórek wychwytujących), a toksyczne produkty uboczne tej walki wywołują stan zapalny stawu. Pierwszym sygnałem ostrzegawczym dla pacjenta jest atak bólu w jednym z dużych palców stóp lub w innym typowym miejscu. Typowe objawy to także zaczerwienienie, obrzęk i wrażliwość na dotyk. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa Atakuje miejsca połączenia więzadeł i ścięgien z kością. Jest to najczęstsza postać artretyzmu u mężczyzn w młodym i średnim wieku, rozwijająca się zazwyczaj pomiędzy kością krzyżową a miednicą. Pacjent cierpiący na tę chorobę ma sztywny, bolesny kręgosłup i odczuwa trudność przy unoszeniu głowy podczas chodzenia. Poza silnym bólem pleców innym znakiem ostrzegawczym tego schorzenia jest zapalenie tęczówki oka. Toczeń rumieniowaty układowy (SLE) to choroba dotykająca najczęściej młode kobiety, która może zaatakować dowolny staw. Podejrzewa się, że ma ona podłoże genetyczne lub jest wywoływana przez leki, a nawet może mieć pewien związek ze światłem słonecznym, ale powszechnie przyjmuje się, że jest to schorzenie autoimmunologiczne. Znakiem ostrzegawczym jest czerwona wysypka na nosie i policzkach, Polimialgia reumatyczna jest przede wszystkim chorobą mięśni, ale może też dotyczyć stawów u osób powyżej 50. Atakuje biodra i barki powodując ich tkliwość i wyraźny ból mięśni. Łuszczycowe zapalenie stawów Lekarze odkryli silny związek pomiędzy artretyzmem a chorobą skóry - łuszczycą. Łuszczycowe zapalenie stawów występuje u 7% chorych na łuszczycę. Z kolei aż 20% pacjentów z zapaleniem tego typu ma jednocześnie łuszczycę skóry. Czasami jedynym objawem są zmiany na paznokciach - wgłębienia lub odbarwienia. Schorzenie to dotyka zwykle tylko 1-2 stawów. Zapalenie stawów infekcyjne lub związane z drobnoustrojami to skutek infekcji bakteryjnej, wirusowej lub grzybiczej, rozprzestrzeniającej się z innego obszaru ciała. Wśród spotykanych odmian można wyróżnić wirusowe (wywoływane przez wirusa, np. różyczki), septyczne (wywoływane przez bakterie, np. gronkowca) i gorączkę reumatyczną (w wyniku infekcji gardła wywołanej przez paciorkowce lub podobne bakterie). Naukowcy zaczynają jednak dostrzegać również powiązanie między bólem stawów a uporczywymi nieproszonymi gośćmi w naszym ciele, takimi jak pasożyty. Objawy infekcyjnego zapalenia stawów obejmują intensywny ból stawów oraz ich zaczerwienienie i obrzęk, a także dreszcze i gorączkę. Pourazowe zapalenie stawów rozwija się np. po urazie nadgarstka lub zwichnięciu barku. Konwencjonalny pogląd na przyczyny zapalenia stawów Zwyrodnieniowe zapalenie stawów, najłagodniejsza i najpowszechniejsza forma artretyzmu, tłumaczone jest przez lekarzy zmęczeniem materiału i niesłusznie uważane za nieuniknioną konsekwencję podeszłego wieku. Gdy idzie jednak o reumatoidalne zapalenie stawów i wiele innych postaci tego schorzenia, medycyna przyznaje, że nie jest w stanie wyjaśnić ich przyczyn. Badania już dawno zarysowały związek pomiędzy niedoborem witaminy D wynikającym z braku światła słonecznego a powikłaniami schorzeń autoimmunologicznych, takich jak choroba Crohna i stwardnienie rozsiane (SM) czy reumatoidalne zapalenie stawów. Badanie profilowe 461 kobiet cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów, w którym porównano je z grupą kontrolną 9 220 zdrowych uczestniczek, wykazało, że panie z północno-wschodnich stanów, takich jak Vermont, New Hampshire i południowy Maine, odznaczających się mniejszym nasłonecznieniem niż stany leżące dalej na południe, wykazywały większą tendencję do zapadania na RZS1. Jak dotąd jednak nie sformułowano konkretnych wniosków. Prawda jest taka, że wewnątrz społeczności medycznej brakuje zgodności co do przyczyn zdecydowanej większości form zapalenia stawów, co wyjaśnia, dlaczego jedyną odpowiedzią na te schorzenia jest przepisywanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych dla złagodzenia objawów. Artykuł ukazał się pod nazwą "Podejście konwencjonalne" w wydaniu papierowym ARTRETYZM. Bibliografia Environ Health Perspect, 2010; 118: 957–61 Łuszczycowe zapalenie stawów Łuszczycowe zapalenie stawów to przewlekła choroba zapalna stawów o nieznanej etiologii. Występuje u około 5-30% osób chorych na łuszczycę. Choroba ta może przyjąć różnorodny przebieg ? od łagodnego do ciężkiego, objawiającego się nawet trwałym zniszczeniem stawów oraz niesprawnością. Mimo, iż do dnia dzisiejszego nie poznano dokładnej przyczyny występowania choroby, wskazano na pewne czynniki sprzyjające jej rozwojowi. Zalicza się do nich między innymi podatność genetyczną. Ustalono bowiem, że łuszczycowe zapalenie stawów występuje znacznie częściej w przypadku osób, których krewni chorują na łuszczycę lub łuszczycowe zapalenie stawów. Innymi czynnikami sprzyjającymi rozwojowi tej choroby są także zakażenia wirusowe, bakteryjne, stres oraz urazy mechaniczne. Do rozwoju choroby może doprowadzić ponadto stosowanie niektórych leków oraz substancji chemicznych. Wskazuje się tu przede wszystkim na leki przeciwmalaryczne oraz beta-blokery. Obraz kliniczny i przebieg choroby Łuszczycowe zapalenie stawów rozpoczyna się zazwyczaj pomiędzy 20. a 50. rokiem życia. Odnotowano również postać młodzieńczą choroby ? występującą pomiędzy 9. a 12. rokiem życia. U znacznej części chorych występują najpierw zmiany skórne, a dopiero później zmiany stawowe. Wyróżnia się różnego rodzaju zespoły objawowe towarzyszące tej chorobie, które mogą się często nakładać. Jednym z występujących objawów może być zapalenie stawów obwodowych. Dochodzi wówczas do zapalenia jednego, bądź też większej liczby stawów obwodowych. Zapalenie to charakteryzuje się przede wszystkim silnym bólem, obrzękiem oraz wyraźną sztywnością stawów, zwłaszcza nad ranem. Często dochodzi także do destrukcyjnych zmian w kościach nadgarstków. Łuszczycowe zapalenie stawów prowadzi ponadto do licznych zmian skórnych oraz zmian pojawiających się w obrębie paznokci. Wykwity łuszczycowe mogą pojawiać się na różnorodnych obszarach ciała, charakteryzując się też różnym nasileniem oraz przebiegiem. Zazwyczaj przyjmują one postać grudkową, uogólnioną lub krostkową. Pojedyncze zmiany skórne mogą występować na rękach i stopach, w okolicy pępka, na zewnętrznych narządach płciowych, a także na skórze owłosionej głowy. U około 80% osób chorych występują także łuszczycowe zmiany paznokci charakteryzujące się między innymi oddzielaniem się paznokcia oraz nadmiernym rogowaceniem. Choroba ta może przyjąć także postać osiową, objawiającą się niesymetrycznym zapaleniem stawów kręgosłupa oraz stawów krzyżowo-biodrowych. Stan ten charakteyzuje się zapalnym bólem pleców oraz ograniczeniem ruchomości w odcinku szyjnym, piersiowym lub lędźwiowym kręgosłupa. Łuszczycowe zapalenie stawów może objawiać się także zapaleniem palców. Proces zapalny obejmuje wówczas wszystkie stawy oraz pochewki ścięgien palca. Charakterystycze jest wtedy zaczerwienienie, ból i obrzęk palców. Inną, typową zmianą dla tej choroby jest także zapalenie przyczepów ścięgnistych, któremu towarzyszy silny ból oraz obrzęk. Do charakterystycznych objawów towarzyszących łuszczycowemu zapaleniu stawów zalicza się także: zapalenie błony naczyniowej oka, depresję, zaburzenia nastroju, czy wady zastawki aortalnej. Leczenie Leczenie łuszczycowego zapalenia stawów zmierza przede wszystkim ku długotrwałej optymalizacji jakości życia związanej ze zdrowiem pacjenta. Terapia dostosowywana jest do przeważających zmian chorobowych oraz ich nasilenia. Skuteczne leczenie tej choroby obejmuje przede wszystkim edukację, zarówno chorego, jak i jego rodziny, rehabilitację, farmakologię oraz leczenie ortopedyczne. Lekami pierwszego wyboru są niesteroidowe leki przeciwzapalne. Glikokortykosteroidy stosowane są dostawowo w ograniczonej postaci łuszczycowego zapalenia stawów. W niektórych przypadkach rozważa się ich ogólnoustrojowe stosowanie w najmniejszych skutecznych dawkach. W razie nieskuteczności niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz glikokortykosteroidów, zaleca się stosowanie leków modyfikujących przebieg choroby. Leczenie dostosowywane jest w wówczas do dominującej postaci choroby. Rokowanie Ciężki przebieg łuszczycowego zapalenia stawów, szczególnie z towarzyszącą mu postacią obwodową oraz osiową choroby, już po kilku latach prowadzi do znacznego zniekształcenia stawów oraz niesprawności. Źle rokująca jest postać wielostawowa choroby, czy niepowodzenie dotychczasowego leczenia. Łuszczycowe zapalenie stawów wiąże się ze znacznym upośledzeniem jakości życia, które może być nawet większe niż w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów. skóra łuszczyca łuszczycowe zapalenie stawów NEXT ARTICLE Infekcyjne zapalenie stawu 4 lutego 2014 - 10:23 PREVIOUS ARTICLE Reaktywne zapalenie stawów 29 stycznia 2014 - 10:25 Co to jest łuszczycowe zapalenie stawów i jakie są jego przyczyny? Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) jest chorobą manifestującą się przewlekłym zapaleniem stawów i łuszczycą skóry. Czasami zajmuje inne partie ciała, oczy i serce, może również prowadzić do przyspieszonego rozwoju miażdżycy i jej powikłań. Choroba może mieć bardzo różnorodny przebieg – od postaci łagodnych (wstępujących najczęściej) do ciężkich, prowadzących do zniszczenia stawów i niesprawności. W ostatnich latach dokonano znacznego postępu w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów, dzięki czemu można łatwiej kontrolować objawy choroby i hamować jej postęp. Przyczyny łuszczycowego zapalenia stawów Dokładna przyczyna choroby nie jest znana. Prawdopodobnie u osób z predyspozycją genetyczną do wystąpienia łuszczycowego zapalenia stawów nieprawidłowy proces zapalny zostaje uruchomiony przez dodatkowy bodziec. Najważniejsze poznane dotychczas czynniki ryzyka to: podatność genetyczna: choroba znacznie częściej występuje w rodzinie – niemal połowa pacjentów ma bliskiego krewnego chorego na łuszczycę lub łuszczycowe zapalenie stawów; odnaleziono szereg czynników genetycznych zwiększających ryzyko jej wystąpienia ( antygen HLA-B27) zakażenia wirusowe i bakteryjne, urazy mechaniczne, znaczny stres: wszystkie te czynniki u podatnych osób inicjują nieprawidłową odpowiedź układu immunologicznego, leki ( sole litu, beta-blokery, leki przeciwmalaryczne) i inne substancje chemiczne. Jak często występuje łuszczycowe zapalenie stawów? Łuszczycowe zapalenie stawów występuje u około 1/3 chorych na łuszczycę, na którą z kolei choruje 2% populacji (jest więc chorobą dość często występującą). Zaczyna się najczęściej pomiędzy 30. a 50. rokiem życia (chociaż mogą zachorować również osoby młodsze lub starsze). Równie często chorują mężczyźni i kobiety, choć choroba ma u nich inny przebieg. Jak się objawia łuszczycowe zapalenie stawów? Łuszczycowe zapalenie stawów ma różnorodny przebieg, w zależności od stopnia zajęcia układu ruchu i innych narządów. Może się manifestować tylko w jednej lokalizacji (np. jako nawracające zapalenie palca) lub zajmować wiele stawów. Najczęściej objawy pojawiają się u osób z już rozpoznaną łuszczycą lub równocześnie ze zmianami skórnymi. Zdarza się jednak, że łuszczycowe zapalenie stawów rozpoczyna się u osób bez skórnych objawów łuszczycy, co stanowi niekiedy problem przy ustalaniu rozpoznania. Choroba ma zazwyczaj zmienny przebieg, z okresami zaostrzeń, po których objawy ustępują (całkowicie lub częściowo). Dużej aktywności choroby towarzyszą zwykle objawy „ogólne”, takie jak zmęczenie, uczucie rozbicia, wzrost temperatury ciała. Charakterystyczne objawy łuszczycowego zapalenia stawów w obrębie narządu ruchu to: ból, sztywność i obrzęk stawów z ograniczeniem ich ruchomości; objawy zapalenia dotyczą również przylegających struktur, takich jak ścięgna i kaletki maziowe, zapalenie przyczepów ścięgnistych (czyli miejsc przyczepu do kości ścięgien, więzadeł lub torebek stawowych) – jest to bardzo charakterystyczny objaw łuszczycowego zapalenia stawów i innych chorób z grupy tzw. spondyloartropatii seronegatywnych; objawia się bólem i tkliwością takich miejsc, jak pięty, połączenie żeber z mostkiem i kręgosłup, ale może dotyczyć również wielu innych lokalizacji, zapalenie palca: choroba atakuje wszystkie struktury palca (stawy, ścięgna, tkankę podskórną), co daje charakterystyczny objaw „palca kiełbaskowatego”; zajęty palec jest w całości poszerzony, bolesny i odstaje od innych palców, może wystąpić również zaczerwienienie skóry, deformacje stawów: występują głównie w postaci okaleczającej (u ok. 5% chorych); najbardziej charakterystyczne dla łuszczycowego zapalenia stawów są tzw. palce teleskopowe, czyli skrócenie palców w wyniku zniszczenia kości dna moczanowa: może towarzyszyć łuszczycowemu zapaleniu stawów, zwłaszcza przy rozległych zmianach skórnych powodujących zwiększenie stężenia kwasu moczowego; napad dny moczanowej może być trudny do odróżnienia od zaostrzenia łuszczycowego zapalenia stawów (rozpoznanie ułatwia nakłucie stawu i pobranie z niego płynu do badania). Wyróżnia się pięć głównych postaci łuszczycowego zapalenia stawów (dwie pierwsze stanowią większość przypadków): Ryc. 1. Łuszczycowe zapalenie stawów: zmiany łuszczycowe na skórze grzbietu obu rąk, palec pierwszy ręki prawej "teleskopowy", charakterystyczne zajęcie stawów międzypaliczkowych dalszych obu rąk, podwichnięcie dystalnego paliczka palca trzeciego ręki lewej, palece drugi ręki prawej "kiełbaskowaty" niesymetryczne zapalenie kilku stawów: dotyczy różnych miejsc po obydwu stronach ciała, przy czym zajętych jest zazwyczaj mniej niż 5 stawów; na początku najczęściej są to stawy rąk i stóp (często pod postacią „palców kiełbaskowatych”), symetryczne zapalenie wielu stawów: w postaci tej zajęte są nadgarstki, stawy rąk i stóp, stawy skokowe; postać ta wymaga odróżnienia od reumatoidalnego zapalenia stawów; częściej występuje u kobiet, zapalenie dystalnych stawów międzypaliczkowych (czyli końcowych stawów palców rąk i stóp): występuje u 5–10% osób z łuszczycowym zapaleniem stawów, częściej u mężczyzn, postać osiowa (5% przypadków): choroba atakuje stawy kręgosłupa i stawy krzyżowo-biodrowe (łączące kręgosłup z miednicą); częściej dotyka mężczyzn; charakterystycznymi objawami są ból i sztywność kręgosłupa (dolegliwości najbardziej nasilone są w nocy i nad ranem, ulgę przynosi rozruszanie się), postać okaleczająca: dotyczy około 5% osób; powoduje znaczne zniszczenie i deformacje stawów (jak np. palce teleskopowe). Czasami u danej osoby nie można wyodrębnić jednej postaci choroby, różne postaci choroby mogą się również na siebie nakładać. Inne objawy łuszczycowego zapalenia stawów: skóra – łuszczycowe zapalenie stawów zazwyczaj występuje razem z łuszczycą skóry (czasami zmiany skórne pojawiają się później lub są niewielkie); charakterystyczne są czerwone grudki ze zrogowaciałą powierzchnią przypominającą srebrne łuski; zmiany mogą być małe lub zajmować większość powierzchni skóry, najczęściej głowy, okolicy łokci i kolan, pępka i okolicy pośladków; ciężkość zmian skórnych nie odpowiada zwykle ciężkości zapalenia stawów paznokcie – zajęcie paznokci występuje u 80% pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów (czterokrotnie częściej niż w samej łuszczycy); charakterystyczne zmiany to „objaw naparstka” (czyli punkcikowate zagłębienia jak od ukłucia szpilki), poprzeczne lub podłużne rowkowanie, żółte plamy przypominające „plamy oleju” (spowodowane nadmiernym rogowaceniem skóry pod paznokciem), a także złuszczanie się paznokcia; zajęcie paznokci może być jedynym objawem łuszczycy, dlatego należy na nie zwrócić szczególną uwagę oczy – do ich zajęcia dochodzi u około 1/3 osób z łuszczycowym zapaleniem stawów; najczęściej występuje zapalenie spojówek, rzadziej dochodzi do zapalenia błony naczyniowej oka, manifestującego się bólem i zaczerwienieniem gałki ocznej oraz zaburzeniami widzenia – nieleczone zapalenie naczyniówki oka może doprowadzić do poważnych powikłań miażdżyca – jej przyspieszony rozwój w łuszczycowym zapaleniu stawów wynika z przewlekłego stanu zapalnego; powikłania miażdżycy ( zawał serca, udar mózgu, miażdżyca tętnic krezkowych) są groźne dla życia, dlatego bardzo ważne jest wczesne rozpoczęcie walki z jej rozwojem serce – rzadko występuje uszkodzenie zastawek serca (najczęściej niedomykalność zastawki aortalnej lub mitralnej), zapalenie aorty lub zaburzenia w przewodzeniu bodźców sercowych; chorzy na łuszczycowe zapalenie stawów powinni być również pod opieką kardiologa, zwłaszcza jeśli wystąpią takie objawy, jak ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie kondycji fizycznej czy omdlenia. Co robić w razie wystąpienia objawów? Chorujący na łuszczycę powinien poinformować swojego lekarza, jeśli wystąpią u niego dolegliwości ze strony narządu ruchu – mogą być one pierwszym objawem ŁZS. Ból i obrzęk stawów wymagają konsultacji z reumatologiem, aby jak najwcześniej ustalić rozpoznanie i zastosować skuteczne leczenie. W przebiegu ŁZS niektóre sytuacje wymagają pilnego kontaktu z lekarzem. Do lekarza należy się zgłosić jeśli: objawy się pogarszają lub nie ustępują mimo leczenia – często konieczne jest zwiększenie dawki leków lub zastosowanie innych preparatów, aby jak najszybciej stłumić aktywność choroby, wystąpią ból i zaczerwienienie oka, problemy z widzeniem – mogą to być objawy zapalenia błony naczyniowej oka wymagającego natychmiastowego leczenia okulistycznego, chory niedawno przeszedł punkcję stawu, po której wystąpiło znaczne nasilenie bólu, obrzęk i wzmożone ocieplenie stawu lub gorączka – mogą to być objawy zakażenia stawu wymagające szybkiego leczenia; bólem stawu, który mija w ciągu doby po wykonaniu punkcji, nie należy się niepokoić (przez ten czas trzeba unikać obciążania stawu). Łuszczycowe zapalenie stawów a ciąża Niezwykle ważne jest również poinformowanie lekarza o planowanej ciąży (dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn). Łuszczycowe zapalenie stawów nie jest przeciwwskazaniem do posiadania potomstwa, ciążę należy jednak zaplanować, aby dostatecznie wcześnie zmodyfikować leczenie, gdyż większość leków może uszkadzać płód. W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie? Lekarz najczęściej rozpoznaje łuszczycowe zapalenie stawów, gdy objawy zapalenia stawów wystąpią u pacjenta chorującego na łuszczycę. Jeśli nie ma zmian skórnych, kluczowe są informacje dotyczące występowania łuszczycy w rodzinie lub w przeszłości u pacjenta. Bardzo ważne są takie objawy choroby, jak zmiany na paznokciach, zapalenie przyczepów ścięgnistych, „palce kiełbaskowate” czy zapalenie oka – pomagają one odróżnić łuszczycowe zapalenie stawów od innych zapaleń stawów. W badaniach laboratoryjnych poszukuje się zwiększonego OB i CRP (świadczących o stanie zapalnym), chociaż u części pacjentów są one prawidłowe. Często wykonuje się inne badania reumatologiczne, takie jak czynnik reumatoidalny (w ŁZS jest z reguły nieobecny, co pomaga w różnicowaniu z innymi zapaleniami stawów) i antygen HLA B27 (często występujący w grupie chorób, do których należy ŁZS, tzw. spondyloartropatii seronegatywnych). Należy również wykonać zdjęcia radiologiczne zajętych stawów (najczęściej rąk i stóp). U pacjentów z podejrzeniem postaci osiowej wykonuje się badania obrazowe kręgosłupa i stawów krzyżowo-biodrowych (zdjęcia radiologiczne lub rezonans magnetyczny). W rozpoznawaniu choroby pomocne jest również badanie ultrasonograficzne, które pozwala na stwierdzenie cech zapalenia w obrębie stawów oraz przyczepów ścięgnistych. U pacjentów z objawami zapalenia spojówek lub naczyniówki oka konieczne jest badanie okulistyczne. Jakie są sposoby leczenia? Celem leczenia ŁZS jest zahamowanie postępu choroby i umożliwienie normalnego funkcjonowania. Chociaż nie zawsze jest możliwe, osiągnięcie pełnej remisji (czyli stanu, gdy nie ma żadnych cech obecności choroby), coraz częściej można utrzymać jej aktywność na małym poziomie. Kluczowe jest jak najszybsze włączenie leczenia, aby zapobiec niesprawności i innym powikłaniom choroby. Sposób postępowania zależy od przebiegu łuszczycowego zapalenia stawów i musi być dostosowany do każdego pacjenta. Lekarz ustali je, biorąc pod uwagę aktywność choroby, stopień uszkodzenia stawów i innych narządów oraz choroby współistniejące. Najskuteczniejsze jest połączenie różnych metod postępowania, np. oprócz stosowania leków ważna jest rehabilitacja. Należy również wcześnie zapobiegać powikłaniom łuszczycowego zapalenia stawów, chorobom układu sercowo-naczyniowego. Istotne jest opracowanie z lekarzem efektywnego planu postępowania – wiąże się to z regularnymi wizytami oraz wykonywaniem badań laboratoryjnych oceniających skuteczność i ewentualne działania uboczne stosowanych leków. Stopień zmian łuszczycowych na skórze często nie odzwierciedla ciężkości łuszczycowego zapalenia staów (np. łuszczycy objawiającej się wyłącznie zmianami na paznokciach może towarzyszyć zaawansowane zapalenie stawów). Dlatego oprócz leczenia dermatologicznego konieczna jest współpraca z reumatologiem. Wiele leków stosowanych ogólnoustrojowo zmniejsza zarówno zmiany skórne, jak i stawowe. Leki Najważniejsze leki stosowane w tej chorobie to: niesteroidowe leki przeciwzapalne – u wielu osób wystarczają do opanowania objawów zapalenia stawów, natomiast nie wpływają na zmiany skórne (rzadko mogą spowodować ich pogorszenie – trzeba wtedy zastosować inny preparat); w okresie zaostrzenia choroby zażywa się je codziennie w odpowiednio dużej dawce, razem z posiłkiem; należy pamiętać o przeciwwskazaniach do ich stosowania (takich jak choroba nerek, nadciśnienie tętnicze czy choroba wrzodowa) oraz możliwych działaniach niepożądanych (zobacz także: Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy) glikokortykosteroidy – w łuszczycowym zapaleniu stawów podaje się je głównie do wnętrza zajętego stawu, tak aby skutecznie zmniejszyć objawy zapalenia leki modyfikujące działanie układu odpornościowego: metotreksat – jest jednym z najczęściej stosowanych leków w przypadku aktywnego zapalenia stawów, często zmniejsza również zmiany skórne; lek ten podaje się raz w tygodniu – doustnie, podskórnie lub domięśniowo; przy jego stosowaniu stosuje się suplementację kwasu foliowego, inne leki, takie jak: sulfasalazyna, cyklosporyna, azatiopryna i leflunomid leki biologiczne – stosunkowo nowa grupa leków, która zrewolucjonizowała leczenie wielu chorób o podłożu zapalnym; w ŁZS i łuszczycy z powodzeniem stosuje się kilka preparatów (etanercept, infliksymab, adalimumab, golimumab), a w trakcie badań klinicznych jest wiele nowych substancji; leki te zmniejszają objawy zapalenia stawów i prawdopodobnie hamują również niszczenie stawów oceniane za pomocą badań obrazowych; zmniejszeniu ulegają również objawy choroby w obrębie skóry oraz oczu; ich zastosowanie jest obecnie ograniczone do ciężkiej postaci choroby, opornej na inne leki. Inne metody terapeutyczne Oprócz stosowania leków bardzo ważne są inne metody terapeutyczne. Leczenie miejscowe – dotyczy bezpośrednio zajętego stawu; wykonuje się nakłucie stawu w celu odbarczenia go z nagromadzonego płynu zapalnego i podania do wnętrza leków przeciwzapalnych (steroidów) zabiegi usuwające zmienioną błonę maziową (synowektomia) – są różne sposoby ich wykonywania: chirurgiczne, chemiczne (poprzez podanie substancji niszczącej błonę maziową) lub z użyciem radioizotopu różnego rodzaju zabiegi korekcyjno-rekonstrukcyjne, mające na celu poprawę budowy i funkcjonowania zniekształconych stawów endoprotezowanie, czyli zastępowanie zniszczonego stawu sztuczną protezą. Wsparcie psychiczne – chorzy na łuszczycowe zapalenie stawów często odczuwają ból i nieprawność układu ruchu, a dodatkową przyczyną ich cierpienia są zmiany skórne. Rozpoznanie tej choroby może wywołać ogromny stres i lęk o przyszłość. Jest to naturalny odruch, z którym zmaga się większość osób cierpiących na chorobę przewlekłą, dlatego ważne jest uzyskanie pomocy i wsparcia osób bliskich, a w razie potrzeby w poradniach specjalistycznych. Niektóre metody (np. biofeedback i terapia behawioralna) bardzo efektywnie kontrolują objawy choroby i poprawiają samoocenę. Nie wahaj się porozmawiać o Twoich wątpliwościach ze swoim lekarzem! Odpoczynek – u niektórych chorych może występować znaczne zmęczenie, zwłaszcza w aktywnym okresie choroby. Pozwól sobie na odpoczynek – krótkie drzemki w ciągu dnia pomogą Ci odzyskać energię i dają ulgę chorym stawom. Ćwiczenia – przewlekła choroba stawów sprzyja rezygnacji z jakiejkolwiek aktywności fizycznej, tymczasem prowadzi to do zmniejszenia ruchomości stawów, przykurczów i osłabienia siły mięśniowej. Regularna aktywność fizyczna zapobiega niektórym niekorzystnym zmianom w stawach, a nawet je odwraca; wskazane są ćwiczenia zwiększające zakres ruchu i wzmacniające mięśnie (pomogą zachować ruchomość i stabilność stawów) oraz ćwiczenia poprawiające ogólną wydolność (np. chodzenie, pływanie, jazda na rowerze); program ćwiczeń powinien być opracowany przez rehabilitanta i dostosowany indywidualnie do możliwości pacjenta, zależnie od stopnia zaawansowania choroby, kondycji danej osoby i współistniejących chorób. Od ćwiczeń fizycznych należy się wstrzymać w trakcie zaostrzenia objawów choroby. Pamiętaj, że im wcześniej zaczniesz ukierunkowaną rehabilitację, tym łatwiej będzie zapobiec zniekształceniu i niesprawności stawów. Fizykoterapia – różne techniki, takie jak krioterapia, ultradźwięki, masaże i balneoterapia, pomagają zmniejszyć ból i zapalenie stawów oraz rozluźnić układ mięśniowy. Zaopatrzenie ortopedyczne pomaga odciążyć chore stawy i poradzić sobie z niesprawnością – należą do niego stabilizatory na ręce, kolana i stawy skokowe (tzw. ortezy) pomagające utrzymać prawidłowe położenie stawów, wkładki ortopedyczne do butów poprawiające budowę stopy i odciążające stawy nośne przy chodzeniu. Odpowiednia dieta – chodzi o utrzymanie prawidłowej masy ciała. Chorzy powinni unikać zarówno nadwagi oraz otyłości (które zwiększają obciążenie stawów i przyspieszają rozwój miażdżycy), jak i niedożywienia (które osłabia organizm i prowadzi do zaników mięśni). Ważne jest również dostarczenie kościom odpowiedniej ilości wapnia i witaminy D. Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym – kluczowe jest utrzymanie małej aktywności choroby oraz zdrowy styl życia, odpowiednia dieta, aktywność fizyczna, unikanie picia alkoholu, niepalenie tytoniu. W zależności od wskazań stosuje się leki zmniejszające stężenie cholesterolu (statyny), leki przeciwcukrzycowe, kwas salicylowy i kwasy omega-3. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą przewlekłą i trudno mówić o możliwości jej wyleczenia. Dość często ma ona jednak stosunkowo łagodny charakter, z długimi okresami wyciszenia objawów (tzw. remisji). Niestety u części pacjentów (ok. 5%) choroba ma przebieg agresywny i prowadzi do dużych deformacji stawów oraz niesprawności. Chorzy z ciężką postacią łuszczycowego zapalenia stawów żyją kilka lat krócej w porównaniu z populacją ogólną. Dostępne metody leczenia coraz częściej pozwalają na uzyskanie remisji i normalne funkcjonowanie. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia? Konieczna jest stała kontrola reumatologiczna. Często pacjenci znajdują się również pod stałą opieką dermatologa i okulisty (w przypadku nawracającego zapalenia błony naczyniowej oka). Na początku choroby oraz w okresie zaostrzeń konieczne są częste wizyty u lekarza, aby ustalić odpowiednie dawki leków i uzyskać remisję. W stabilnym okresie wizyty mogą być rzadsze (z reguły co 6–12 miesięcy). Badania laboratoryjne wykonuje się w celu oceny aktywności stanu zapalnego, funkcjonowania narządów wewnętrznych i monitorowania działań niepożądanych stosowanych leków. Wskazana jest również kontrola kardiologiczna oraz ocena ryzyka sercowo-naczyniowego, regularna kontrola ciśnienia tętniczego, a także badania w kierunku cukrzycy i zaburzeń lipidowych (zwykle raz w roku). Trzeba również pamiętać o odpowiednio wczesnym zapobieganiu osteoporozie i jej leczeniu, aby zmniejszyć ryzyko złamań kości. Co robić, aby uniknąć zachorowania? Niestety, nie mamy wpływu na wystąpienie łuszczycowego zapalenia stawów. Osoby chorujące na łuszczycę, które zauważą u siebie jakiekolwiek dolegliwości ze strony narządu ruchu, powinny poinformować o nich lekarza. Należy unikać czynników, które mogą rozpocząć chorobę lub spowodować jej zaostrzenie. Bóle stawów – możliwe przyczyny Dolegliwości związane z narządami ruchu to poważny problem medyczny i społeczny. Intensywność odczuwania bólu w stawach jest różna u poszczególnych osób i zależy od przyczyn, które powodują dolegliwości. Do najczęstszych przyczyn należą borelioza, zakażenie chlamydia pneumonia, RZS, łuszczycowe zapalenie stawów oraz młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów. Borelioza Borelioza jest zakaźną chorobą wielosystemową, którą wywołują bakterie- krętki Borrelia burgdorferi, Borrelia garinii, Borrelia afzelii i wiele innych. Bakterie na ludzi przenoszą kleszcze poprzez ślinę lub wymiociny. Rozwój boreliozy może być przewlekłym stanem poprzedzonym stanem ostrym we wczesnej fazie choroby lub być utajonym przez cały okres trwania infekcji. W ciągu roku od zakażenia mogą nie wystąpić żadne objawy, dlatego późniejsze objawy często nie są łączone z infekcją. Mogą wystąpić dopiero kilka lat po zakażeniu gdy wystąpi dodatkowy bodziec jak duży stres psychiczny lub fizyczny jak wypadek, śmierć bliskiej osoby, rozwód itp. Objawy ze strony stawów są bardzo często spotykane. Borelioza może przybrać formę rozsianą, która może przebiegać pod postacią zapalenia stawów. Jest to prawdopodobnie najczęstsza forma zapalenia stawów wskutek zakażenia bakteryjnego w Europie. Do głównych objawów należą: obrzęk i wysięk w obrębie stawu/stawów ograniczenie ruchomości stawu ból w okolicy stawu/stawów Najczęściej atakowanym stawem jest staw kolanowy, ale w wielu przypadkach boreliozowe zapalenie stawów dotyczy kilku stawów równocześnie. W niektórych przypadkach zapalenie ustępuje samoistnie, ale zdarzają się sytuacje, w których zapalenie trwa od początku choroby- 3 miesiące lub dłużej. Wówczas należy wdrożyć terapię nie tylko przeciw samej infekcji, ale również wspomagającą funkcjonowanie stawów. Chlamydia pneumonia Chlamydia pneumoniae to bakteria przenoszona drogą kropelkową. Organizm nie uodparnia się na tą bakterię, dlatego zakażenie może mieć charakter zarówno ostry, przewlekły jak i nawracający. Bakteria przenika do komórki i uaktywnia mechanizmy odpowiedzi komórkowej powodując uwalniania cytokin prozapalnych. Pierwsze powiązania pomiędzy zakażeniem chlamydia pneumoniae a zapaleniem stawów zostały zauważone w 1993 roku. Aktualnie badania pokazują, że 10 % wszystkich reaktywnych zapaleń stawów może być wywołanie przez tą bakterię. Podobne objawy powodują, że zapalenie stawów w przebiegu zakażenia chlamydia pneumoniae często mylone jest z zapaleniem stawów w przebiegu boreliozy. RZS Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to choroba o podłożu autoimmunologicznym, która dotyka tkanki łącznej. Charakteryzuje się zapaleniem stawów z okresami remisji i zaostrzeń. Przyczyny RZS nie są do końca poznane, ale na rozwój choroby mogą wpływać: zaburzenia odporności infekcje bakteryjne i wirusowe czynniki genetyczne stres Pierwsze objawy choroby mogą nie być związane z dolegliwościami stawowymi. Należą do nich zmęczenie, nadmierne pocenie się, stan podgorączkowy, brak apetytu i utrata wagi. W późniejszym etapie stwierdza się symetryczne zapalenie stawów śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych bliższych. Powstają guzki reumatoidalne w tkance podskórnej, które mogą pojawić się również na narządach wewnętrznych. W ostatnim etapie choroby dochodzi do upośledzenia ruchomości stawów, co jeszcze mocniej potęguje dolegliwości bólowe. Dochodzi także do deformacji stawów biodrowych, rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Łuszczycowe zapalenie stawów Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) to choroba o podłożu autoimmunologicznych, charakteryzująca się zapaleniem stawów. Dotyczy około 10-30% osób cierpiących na łuszczycę, pojawiając się po około 10 lat od rozpoczęcia choroby. Przyczyny ŁZS, tak jak samej łuszczycy, nie są do końca poznane, ale do czynników biorących udział w rozwoju choroby należą: zaburzenia odporności przebyte infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze czynniki genetyczne nieleczone stany zapalne cukrzyca typu 2 dna moczanowa zadrapania, rany, blizny chirurgiczne, oparzenia, długotrwały ucisk np. noszenie zegarka niektóre leki stres Do objawów ŁZS należą, w przeciwieństwie do RZS, niesymetryczne zapalenia stawów międzypaliczkowych, krzyżowo-biodrowych, kręgosłupa, nadgarstkowych, śródstopno-paliczkowych. Ponadto objawami choroby mogą być zapalenie palców, zmiany skórne i paznokciowe, zapalenie przyczepów ścięgien. Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów to najczęstsza postać zapalenia stawów u dzieci. Rozpoczyna się przed 16 rokiem życia i trwa minimum 6 tygodni. Chorobie towarzyszą zmiany pozastawowe. Tak jak RZS, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów zalicza się do chorób autoimmunologicznych o nieznanej przyczynie. Do czynników, które mogą przyczynić się do powstania choroby aktualnie zalicza się infekcje wirusowe oraz stres psychiczny. Choroba częściej występuje u dziewczynek, dlatego podejrzewa się, że w patogenezie choroby biorą udział hormony płciowe. Objawy choroby, zwłaszcza na początku, są niespecyficzne. Zalicza się do nich: apatię brak apetytu spadek aktywności fizycznej objawy grypopodobne zaburzenia chodu Dochodzi również do obrzęku stawów, najczęściej kolan, nadgarstków oraz stawu skokowo-goleniowego. Występuje ból, z którego opisem mali pacjenci często mają trudności. Często występuje poranna sztywność stawów, która ustępuje w ciągu dnia. Ważna jest szybka diagnoza oraz natychmiastowe wprowadzenie leczenia, ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich powikłań choroby. Leczenie bólu stawów Do leczenia bólu stawów należy podejść indywidualnie i sposób leczenia dobrać w zależności od występującej jednostki chorobowej. Inaczej będzie wyglądało leczenie przewlekłej infekcji bakteryjnej a inaczej choroby autoimmunologicznej. Jednakże w obu tych przypadkach warto zastosować indywidualną fitoterapię pod okiem wykwalifikowanego specjalisty. Najpierw szukamy przyczyny i dobieramy leczenie ziołami i dietą.

dna moczanowa łuszczycowe zapalenie stawów