Sam stan zapalny zmusza psa do charczenia, odkrztuszania i kaszlu, bo zwierzę stale odczuwa nieprzyjemne podrażnienie błony śluzowej gardła. Kiedy pies wymiotuje żółta piana? W przypadku, gdy pies wymiotuje żółcią, należy niezwłocznie udać się do najbliższej kliniki weterynaryjnej. Właściciel psa także odnotowywał spostrzeżenia dotyczące bólu. Jakie korzy. ś. ci ze stosowania preparatu Cimalgex zaobserwowano w badaniach? U psów z przewlekłą chorobą zwyrodnieniową stawów preparat Cimalgex stosowany codziennie zmniejszał ból i stan zapalny (oraz ich oznaki, takie jak utykanie) i był tak samo skuteczny jak Jak zapobiegać zapaleniu gardła u psa? Zapalenie gardła u psa nie należy do poważnych schorzeń, jednak może prowadzić do poważnych powikłań, do jakich należy między innym stan zapalny krtani czy płuc. W jaki sposób możesz uchronić swojego pupila przed tymi dolegliwościami? Dbaj o odpowiednią pełnowartościową dietę. Czym w ogóle jest zapalenie spojówek u psa? Zapalenie spojówek u psa to choroba, która występuje zawsze, gdy w błonie śluzowej otaczającą oko zwierzęcia wywiąże się stan zapalny. Sama przyczyna rozwinięcia się zapalenia tej błony nie jest istotna. Spojówka ma za zadanie utrzymywać odpowiedni poziom nawilżenia gałki ocznej. Objawy IBD u psów. Psy z nieswoistym zapaleniem jelit mają wspólne objawy: przewlekła biegunka, w przeciwieństwie do kotów z IBD, które częściej wykazują wymioty i utratę wagi. Oprócz przewlekłej biegunki, psy z nieswoistym zapaleniem jelit lub zapaleniem okrężnicy mogą wykazywać: Odchudzanie. Zmiany apetytu. khutbah idul adha bahasa jawa nu online. W chwili pisania tego tekstu nie została zgodnie zaakceptowana definicja nieswoistego zapalenia jelit u psów i kotów (inflammatory bowel disease – IBD). Przyjmijmy więc podejście, że jest to idiopatyczne zapalenie jelit mogące obejmować każdy z odcinków jelita zarówno psów, jak i kotów. IBD jest coraz powszechnej występującym problemem zdrowotnym. Coraz więcej zwierząt trafiających do zoodietetyków celem ułożenia planu żywieniowego to pacjenci z diagnozą: nieswoiste zapalenie jelit. Jest to zapalenie idiopatyczne. Nie znamy dokładnie mechanizmów jego powstawania, rozpoznanie polega na wykluczeniu innych chorób, a nie wynika ze zmian histopatologicznych. Zakłada się, że może być to efekt złożonych interakcji między czynnikami środowiskowymi i bakteryjnymi, zaburzonych mechanizmów odpornościowych w jelitach oraz predyspozycji genetycznych i ubocznego działania niektórych Dodatkowo warto zauważyć, że dane literaturowe potwierdzają wpływ funkcjonowania układu odpornościowego w nieswoistych zapaleniach jelit. Z badań wynika, że u chorych zwierząt występuje wzmożona aktywacja limfocytów T, monocytów i makrofagów, które są źródłem cytokin wpływających na dalszy przebieg reakcji zapalnej/immunologicznej. Niestety, nadal niewyjaśniona pozostaje kwestia, w jaki sposób układ odpornościowy ustala, czy należy zareagować na dany antygen, czy pozostać w stanie tolerancji. Istotny jest również fakt wynikający z badań, iż flora bakteryjna kolonizująca jelito grube u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit jest zdominowana przez pałeczki Escherichia coli, które przeważają liczebnie nad innymi gatunkami bakterii tlenowych i beztlenowych. Chociaż nieznane są antygeny generujące odpowiedź immunologiczną w IBD, to można przyjąć założenie, że rozwój choroby wywoływany jest przez zaburzenie funkcji układu immunologicznego wobec składników prawidłowej flory jelitowej, które przy zwiększonej przepuszczalności błony śluzowej mogą przełamywać stan tolerancji immunologicznej. Zaburzenia składu flory jelita, związane ze spadkiem ilości bakterii probiotycznych (Lactobacillus, Bifidobacterium) i wzrostem liczby drobnoustrojów potencjalnie chorobotwórczych (Escherichia coli, Bacteroides), mogą przyczyniać się do powstania odczynu zapalnego. Prawidłowa flora bakteryjna jest różnorodną mieszaniną bakterii tlenowych, beztlenowych oraz względnie beztlenowych. Stanowią one integralną część jelita cienkiego i wpływają na jego parametry czynnościowe, takie jak wielkość kosmków, odnowa enterocytów czy czynność motoryczna jelita. Bakterie są niezbędnym elementem prawidłowego trawienia i wchłaniania: tłuszczów, węglowodanów, aminokwasów i witamin. Dobrym przykładem jest fakt, iż w badaniach dotyczących owczarków niemieckich z nieswoistym zapaleniem jelit wykryto niewłaściwy skład flory drobnoustrojów zasiedlających jelita. Należy jednak podkreślić, że czynnik inicjujący IBD u psów i kotów nadal pozostaje nieznany. Jest to schorzenie trudne nie tylko w diagnostyce – również leczenie jest problematyczne. Istotnym wsparciem terapii kociego bądź psiego pacjenta z IBD są prawidłowo dobrana dieta, probiotykoterapia i suplementacja. W poniższym artykule metody leczenia farmakologicznego będą tylko wspominane w kontekście diety, nie będą omawiane szczegółowo. Formy IBD Klasyfikacja nieswoistych zapaleń jelit polega na określeniu, jaki typ komórek zapalnych dominuje w blaszce właściwej błony śluzowej jelit. Zmiany strukturalne oraz histopatologiczne na obszarze błony śluzowej jelit cienkich oraz grubych, występują w postaci nacieków komórkowych błony śluzowej jelita w okolicy blaszki właściwej. Najczęściej występującymi rodzajami tego schorzenia są: limfocytarno-plazmocytarne zapalenie jelit cienkich (LPE), co stanowi większość przypadków zarówno u psów, jak i u kotów, limfocytarno-plazmocytarne zapalenie jelit cienkich i okrężnicy, limfocytarno-plazmocytarne zapalenie okrężnicy (LPC) oraz eozynofilowe zapalenie żołądka, jelit cienkich i okrężnicy (EGE). Należy pamiętać, że zajęty chorobą obszar może sięgać od jelit do dwunastnicy czy jelita grubego. Jednak u psów w 3/4 przypadków zmiany lokalizują się w przednim odcinku jelita cienkiego. Objawy kliniczne związane z chorobą zapalną jelit to między innymi: biegunki, wymioty, dyskomfort/ból w jamie brzusznej, nadmierne burczenie w brzuchu oraz wydalanie gazów, zgrubiałe pętle jelit, utrata masy ciała, wodobrzusze. Intensywne jedzenie trawy również może być jednym z objawów, możliwe są też zmiany apetytu – nadmierny lub jego brak. Ciężka, przewlekła postać IBD wiąże się z enteropatią białkogubną, a w konsekwencji z utratą masy ciała; mogą też wystąpić choroba zakrzepowo-zatorowa i objawy niewydolności innych narządów. Poszczególne formy IBD opisywane są następująco: Limfocytarno-plazmocytarne zapalenie jelit (LPE, LPC) – często występującym objawem jest przewlekła biegunka z jelita cienkiego (duża objętość, wodnistość, smołowaty kał). Może również wystąpić zmniejszenie masy ciała przy prawidłowych stolcach. Wymioty mogą pojawiać się u zwierząt, u których zajęta jest również dwunastnica. Eozynofilowe zapalenie żołądka, jelita cienkiego i okrężnicy (EGE) – jest to reakcja alergiczna na substancje pokarmowe (np. zboża, nabiał) i jako takie EGE nie stanowi IBD. Jednak u psów objawy klinicznie, które mogą być typowe dla IBD, nie zawsze udaje się opanować za pomocą modyfikacji diety (eliminacji alergenów). Jest to rzadsza forma niż zapalenie limfocytarno-plazmocytarne jelita cienkiego. U niektórych kotów występuje eozynofilowe zapalenie jelita cienkiego jako część zespołu hipereozynofilowego (HES). Przyczyna HES u kotów nie jest znana, ale mogą za niego odpowiadać mechanizmy immunologiczne oraz mające udział w patogenezie nowotworów. Stan kotów bez HES wydaje się podobny do EGE u kotów. Warto zauważyć, że wiele zwierząt jest błędnie diagnozowanych jako chore na IBD. Często za stan kota bądź psa odpowiadają inwazje pasożytnicze, nietolerancje pokarmowe bądź błędy w diecie. Dodatkowo objawy kliniczne i histopatologiczne IBD mogą bardzo przypominać zmiany towarzyszące chłoniakowi przewodu pokarmowego. W poniższym tekście, jako dietetyk, nie będę rozwijać kwestii diagnostyki IBD – pozostawię to lekarzom weterynarii. Skupię się na aspektach dietetycznych, będących wsparciem, które można zaoferować choremu zwierzęciu. Postępowanie dietetyczne Leczenie łagodnego IBD zarówno u psów, jak i u kotów można rozpocząć od wprowadzenia diety eliminacyjnej (równolegle z antybiotykoterapią oraz leczeniem wprowadzonym przez lekarza weterynarii). Najlepiej z nowym źródłem białka (ewentualnie z białkiem hydrolizowanym). Należy zebrać dokładny wywiad od opiekuna chorego zwierzęcia, dotyczący dotychczasowego żywienia pupila. Pomoże to wykluczyć ewentualne błędy żywieniowe oraz wytypować rodzaje białek, z którymi zwierzę wcześniej nie miało styczności. W przypadku gdy okaże się, że choroba, która miała być IBD, jest „tylko” nietolerancją pokarmową, a wyleczenie jest możliwe poprzez samą dietę eliminacyjną. Istotna jest kwestia akceptacji nowego pokarmu przez zwierzę – nie wolno zwierząt głodzić, aby zmusić je do jedzenia. Szczególnie że przy IBD apetyt jest zazwyczaj zmienny, co wpływa negatywnie na stan zwierzęcia. W początkowym okresie zmiany diety, w przypadku braku akceptacji nowego pokarmu, można zalecić stopniowe mieszanie karmy obecnej z karmą docelową – aż do uzyskania całkowitej akceptacji nowego typu pożywienia. Na rynku obecnie są dostępne komercyjne karmy monoproteinowe (np. z karm kocich: MAC’s Cats Sensitive, Catz Finefood Purrrr – różne rodzaje białka do wyboru, a z psich: MAC’s MONO grain free, Wolf of Wilderness oraz dla obu gatunków karmy TROVET z linii hyppoalergenic) – tylko z jednym rodzajem białka zwierzęcego i bez zbędnych dodatków, które mogą dodatkowo drażnić jelita. Jeśli opiekun zwierzęcia wyraża wolę żywienia dietą BARF, to jest to jeden z dobrych wyborów dietetycznych przy IBD. Wymaga jednak sporo wiedzy, aby taki pacjent był prowadzony w sposób efektywny, dlatego też warto uzyskać pomoc dietetyka mającego doświadczenie w tym zakresie. Przy diecie BARF najlepiej rozpocząć od białka, z którym kot bądź pies nie miał wcześniej styczności – często jest to królik, jagnięcina bądź wieprzowina. Należy dokładnie kontrolować podaż tłuszczu, gdyż ten, podany w nadmiarze, może mieć efekt w postaci biegunki. W przypadku kotów nie ma konieczności podawania żadnych węglowodanów, u psów poza jednym źródłem białka można wybrać jedno warzywo, np. ziemniaki, bataty lub dynię (zawsze gotowane). Często na początku skuteczną techniką jest „BARF gotowany”, który pozwala powoli przyzwyczajać układ pokarmowy do prawidłowego trawienia. Nowa, łatwostrawna dieta zmniejsza liczbę antygenów w jelitach, dzięki czemu stan zapalny błony śluzowej zmniejsza się. Należy pamiętać, że efektem przerwania błony śluzowej w jelitach może być wrażliwość na dane składniki pokarmowe. Dieta eliminacyjna może pomóc wykluczyć taki stan. Istotna jest również kwestia wytłumaczenia opiekunowi zwierzęcia, że nie wolno podawać absolutnie niczego poza ustaloną dietą. Częstym problemem jest podejście właściciela chorego zwierzęcia, który podaje mu przysmaki oraz pasty, nie rozumiejąc, że utrudnia to bądź uniemożliwia wyleczenie. Jeżeli zwierzę trafia pod opiekę lekarza weterynarii w stanie wyniszczenia organizmu, dożywianie pozajelitowe może być koniecznością. Gdy uda się ustabilizować stan zwierzęcia, można przystąpić do opisanego wyżej postępowania dietetycznego. Probiotyk W związku z faktem, iż przy IBD najczęściej występuje problem z prawidłową florą jelitową, warto włączyć do terapii probiotyk. Probiotyki to podawane doustnie żywe kultury bakterii, które wykazują działanie antagonistyczne w stosunku do bakterii patogennych oraz modulują reakcję immunologiczną w błonie śluzowej jelita. Pacjentom z IBD warto podawać probiotyki nawet po ustaniu objawów – przez 2–3 miesiące, potem można zrobić przerwę (około dwumiesięczną) i wrócić do ich podawania. Warto też korzystać z różnych probiotyków oraz analizować ich składy, aby nie zawierały zbędnych wypełniaczy czy dodatków. Probiotyki przeznaczone do użytku dla ludzi nie nadają się dla psów i kotów; należy korzystać z produktów dedykowanych dla tych zwierząt. Należy zwrócić uwagę, aby to były probiotyki zawierające w swoim składzie Lactobacillus acidophilus, Enterococcus faecium, Lactobacillus rhamnosus, Bifidobacterium animalis lactis. Ten ostatni szczep jest szczególnie interesujący, ponieważ bierze udział w syntezie witaminy B12, a zwierzęta z IBD często mają problemy z niedoborem tej witaminy. Dodatkowo wykazuje on aktywność stymulującą perystaltykę przewodu pokarmowego oraz zwiększa wilgotność kału, przez co zapobiega zaparciom, które mogą występować na przemian z biegunkami. Probiotykami, który wykazują się dobrą skutecznością przy IBD, są Flora Balance (Vetfood) oraz Fortiflora (Purina). Suplementacja Pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit, poza dietą i probiotykoterapią, wspiera się również suplementami. Jeśli stan ogólny zwierzęcia jest dobry i niewymagający wsparcia przy uzupełnianiu niedoborów w organizmie, to w postępowaniu dietetycznym korzystam głównie z L-glutaminy oraz z kory wiązu. Jeśli zaś zwierzę jest wyniszczone, wprowadzana jest dodatkowa suplementacja, uzależniona od wyników badań (np. poziomu hemoglobiny w przypadku niedoborów żelaza). Czy wiesz, że… Wiele zwierząt jest błędnie diagnozowanych jako chore na IBD. Często za stan kota bądź psa odpowiadają inwazje pasożytnicze, nietolerancje pokarmow... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Animal Expert" Dostęp do wszystkich archiwalnych numerów czasopisma w wersji elektronicznej Zniżki na konferencje i szkolenia ...i wiele więcej! Sprawdź Nieswoiste zapalenie jelit u psów i kotów Nieswoiste zapalenie jelit: diagnoza, typy i leczenie Nieswoiste zapalenie jelit (IBD) u psów i kotów jest prawdopodobnie spowodowane różnorodne choroby, które powodują nagromadzenie się komórek zapalnych w wyściółce żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego lub kombinacji tych obszarów. IBD jest zwykle klasyfikowany według typów obecnych komórek zapalnych oraz lokalizacji, Przyczyny IBD nie są dobrze znane, ale podejrzewa się, że są wynikiem nieprawidłowej odpowiedzi organizmu na określone bakteryjne lub dietetyczne antygeny (białka) jelitowe. Objawy kliniczne Objawy obserwowane w przypadku nieswoistego zapalenia jelit różnią się w zależności od ciężkości choroby i lokalizacji, w której się znajduje. Zwierzęta z nieswoistym zapaleniem jelit obejmującym jelito cienkie zwykle mają: Przewlekłe wymioty Utrata masy ciała Biegunka Utrata apetytu Połączenie tych problemów Zwierzęta z nieswoistym zapaleniem jelit obejmujące jelito grube (przewlekłe zapalenie jelita grubego) zwykle występuje z następującymi objawami: Biegunka z obecnością krwi i śluzu lub bez Wysiłek w celu wypróżnienia Zwiększona pilność defecate Sporadyczne wymioty Diagnoza Nieswoistego zapalenia jelit nie można zdiagnozować na podstawie badania fizykalnego, wywiadu, badania kału, zdjęć radiologicznych lub prac laboratoryjnych. Testy te są jednak niezbędne, aby wykluczyć inne choroby, które mogą wykazywać podobne objawy kliniczne, np. Infekcje pasożytnicze, ciała obce jelit, choroby wątroby, choroby nerek, choroby metaboliczne i raka. Badania krwi są również pomocne w ocenie stanu metabolicznego i wykrywaniu współistniejących problemów. Niektóre psy z ciężkim IBD mogą mieć niski poziom białka we krwi z powodu utraty białek przez jelita (enteropatia z utratą białka). To odkrycie może poważnie pogorszyć długoterminowe rokowanie dla pacjenta. Ostatecznie do postawienia diagnozy niezbędne są biopsje jelit i żołądka. Można je uzyskać endoskopowo lub chirurgicznie. Ostateczne zalecenie biopsji endoskopowych lub chirurgicznych opiera się na historii, objawach klinicznych, wynikach laboratoryjnych i badaniach diagnostycznych. Ocena próbek biopsji przez patologa potwierdzi obecność IBD, określi rodzaj nacieku komórkowego określić stopień zaawansowania choroby i pomóc w ustaleniu planu leczenia i rokowania dla Twojego zwierzaka. Rodzaje nieswoistego zapalenia jelit Limfoplazmocytowe zapalenie jelit Jest to najpowszechniejsza postać nieswoistego zapalenia jelit i jest wynikiem nadmiernej akumulacji dwóch typów białych krwinek, limfocytów i komórek plazmatycznych w wyściółce przewód pokarmowy. Nadmierna utrata białka z krwiobiegu do jelit jest obserwowana w bardzo ciężkich przypadkach i jest określana jako enteropatia z utratą białka. Jeśli zapalenie jest trwałe i nieleczone, zwłóknienie (tkanka bliznowata) może spowodować nieodwracalne uszkodzenie tkanki . W następstwie ciężkiego IBD może rozwinąć się limfangiektazja (patrz poniżej). W przypadku wystąpienia limfangiektazji rokowanie jest znacznie gorsze w porównaniu z osobami bez tej zmiany. Rokowanie zależy od ciężkości stanu zapalnego, obecności zwłóknienia, stanu organizmu zwierzęcia i odpowiedzi na terapię. U kotów ciężkie limfocytarno-plazmacytyczne zapalenie jelit może być zmianą przednowotworową, co oznacza, że rak (szczególnie chłoniak) może rozwinąć się w późniejszym czasie. Eozynofilowe zapalenie jelit Wydaje się, że jest to reakcja alergiczna na białko w diecie. W celu złagodzenia objawów często konieczna jest ścisła dieta eliminacyjna w połączeniu z terapią medyczną. Rokowanie jest zmienne, ponieważ niektóre zwierzęta są niezwykle wrażliwe na wiele pokarmów i trudno je kontrolować. Biegunka reagująca na antybiotyki Dzieje się tak, gdy następuje przerost jeden lub więcej gatunków bakterii w jelicie cienkim. Bakteria może być obecna z powodu wad anatomicznych, podstawowej choroby jelit, nadużywania leków (często antybiotyków) lub z innych niezidentyfikowanych przyczyn. Rokowanie jest często dobre. Limfangiektazja Chociaż pierwotna limfangiektazja nie jest chorobą zapalną, objawy kliniczne mogą być bardzo podobne. Jest to zaburzenie obturacyjne dotyczące układu limfatycznego przewodu pokarmowego. Przyczyna jest rzadko wykrywana. W ciężkim IBD może rozwinąć się wtórna limfangiektazja. W obu przypadkach rokowanie jest ogólnie bardzo złe. Małe i średnie rasy psów mogą początkowo dość dobrze reagować na dietę i terapię medyczną, jednak duże rasy psów często radzą sobie słabo pomimo dietetycznej i medycznej terapii. Rokowanie jest często skrajnie złe. Inne Każda choroba powodująca stan zapalny, naciekanie, przekrwienie lub krwawienie w przewodzie pokarmowym może wywoływać objawy podobne do obejmują choroby grzybicze, naciekające raki, zaawansowaną niewydolność serca i przewlekłą terapię lekami niesteroidowymi lub steroidowymi. Chłoniak jelit o niskim stopniu złośliwości występuje powszechnie u kotów, a rzadko u psów. Jest to wolno postępująca choroba z objawami klinicznymi, które naśladują objawy nieswoistego zapalenia jelit. Niestety, do potwierdzenia rozpoznania chłoniaka jelit zwykle wymagane są chirurgiczne biopsje jelit, a nie endoskopowe. Leczenie Żywienie Celem postępowania dietetycznego jest zmniejszenie stymulacji antygenowej układu odpornościowego przewodu pokarmowego i zaspokojenie wymagań żywieniowych zwierzęcia w łatwo przyswajalnej formie . Można to zrobić za pomocą domowych diet (według dostarczonych przez nas przepisów) lub jednej z kilku dostępnych na rynku diet. Leczenie dietetyczne ma często kluczowe znaczenie dla opanowania tych chorób. U niektórych pacjentów może być wymagana dieta o ograniczonej zawartości składników i unikalnych źródłach białka. Leki Celem terapii lekowej jest „uspokojenie” odpowiedzi immunologicznej poprzez tłumienie stanu zapalnego spowodowane przenikaniem komórek do przewodu pokarmowego. W zależności od rodzaju obecnego stanu zapalnego, jako leki początkowe stosuje się kilka rodzajów leków przeciwzapalnych. U pacjentów z cięższą chorobą można przepisać kombinację leków immunosupresyjnych. Kortykosteroidy (prednizon, prednizolon, budezonid) Prednizon i prednizolon są głównymi lekami przeciwzapalnymi ze względu na ich stopień skuteczności, a także niski kosztami i szeroką dostępnością. W zależności od przyczyny choroby u większości zwierząt objawy żołądkowo-jelitowe ulegają poprawie w ciągu jednego do dwóch tygodni od rozpoczęcia odpowiedniej terapii. Główne działania niepożądane zaobserwowane są zależne od dawki i obejmują: Incr łagodzi pragnienie oddawanie moczu apetyt niepokój Mogą one powodować przyrost masy ciała, pobudzenie, niepokój i zmiany nastroju. Zmiany te ustąpią, gdy dawka kortykosteroidu zostanie zmniejszona w trakcie leczenia. Prednizolon jest preferowany u kotów, ponieważ wiele kotów nie może odpowiednio przekształcić prednizonu w prednizolon, aktywny składnik przeciwzapalny. Budezonid to nowszy lek kortykosteroidowy mający głównie miejscowe działanie na wyściółkę jelita przy minimalnym wchłanianiu do organizmu. Budezonid może nie być skuteczny u psów i kotów z ciężkim zapaleniem jelit. Skutki uboczne są znacznie mniejsze niż w przypadku innych leków kortykosteroidowych. Jednak niektórzy pacjenci mają skutki uboczne podobne do prednizonu lub prednizolonu. Budezonid jest drogi, a dawkowanie małym zwierzętom wymaga ponownego połączenia leku. Metronidazol, tetracyklina, doksycyklina, tylozyna, azytromycyna To wszystko są antybiotyki ze słabym działaniem przeciwzapalnym lub bez niego. Leki te można stosować samodzielnie lub w połączeniu z innymi silniejszymi lekami przeciwzapalnymi. Te antybiotyki mogą modulować lub zmieniać populacje bakterii w jelicie i mogą umożliwiać stosowanie niższych dawek innych leków przeciwzapalnych. Mogą być stosowane samodzielnie u zwierząt, u których podejrzewa się biegunkę wrażliwą na antybiotyki. Cyklofosfamid (Cytoxan®) Cytoxan® jest stosowany u zwierząt domowych, u których występują poważne skutki uboczne kortykosteroidów. w pełni reaguje na kortykosteroidy lub wymaga dodatkowego leczenia immunosupresyjnego ze względu na ciężkość choroby. Skutki uboczne Cytoxanu® obejmują zahamowanie czynności szpiku kostnego (utrata zdolności do wytwarzania czerwonych i białych krwinek oraz płytek krwi) oraz sterylne krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego (krwotoczny mocz). Ponieważ jest to silny lek, bardzo ważne jest, aby regularnie monitorować CBC (pełną morfologię krwi) u zwierząt leczonych Cytoxanem® (co cztery do sześciu tygodni). Azathioprine (Imuran®) ) Lek ten jest również zarezerwowany dla psów, które nie reagują na kortykosteroidy lub nie mają z nimi problemów. Chociaż skutki uboczne są mniejsze niż w przypadku cyklofosfamidu, lek ten może również powodować ciężką supresję szpiku kostnego. Podobnie jak w przypadku leczenia cyklofosfamidem, może być zalecenie regularnego monitorowania CBC (pełnej morfologii krwi) (co cztery do sześciu tygodni). Azatiopryna jest bardzo toksyczna dla kotów, dlatego jej stosowanie u kotów nie jest zalecane. Chlorambucil (Leukeran®) Lek ten jest stosowany u kotów, które nie reagują na kortykosteroidy lub jako jedyny anty- lek przeciwzapalny u kotów z cukrzycą. Chlorambucil jest zwykle stosowany w połączeniu z kortykosteroidami u kotów z ciężkim zapaleniem jelit lub z chłoniakiem jelita cienkiego o niskim stopniu złośliwości. Chociaż skutki uboczne są minimalne, lek ten może powodować poważne zahamowanie czynności szpiku jak w przypadku terapii cyklofosfamidem, może być zalecenie regularnego monitorowania CBC (pełnej morfologii krwi) (co cztery do tygodni). Wyniki Niektóre zwierzęta mogą wymagać długoterminowego postępowania dietetycznego lub leczenia małymi dawkami przez całe życie. Chociaż IBD nie można wyleczyć, celem leczenia jest kontrolowanie objawów klinicznych bez konieczności stosowania leków. Jeśli pojawią się oznaki, może być konieczne ponowne rozpoczęcie leczenia. Skontaktuj się z weterynarzem przed ponownym rozpoczęciem przyjmowania jakichkolwiek leków ze swoim zwierzakiem.

stan zapalny jelit u psa