Atak padaczki u dziecka może jednak przebiegać również i w postaci krótkotrwałych napadów nieświadomości. Z biegiem czasu dochodzi zwykle do pojawiania się coraz to kolejnych form napadów padaczkowych i atak padaczki może przybierać wtedy postać napadów tonicznych czy toniczno-klonicznych, możliwe są także opisane wcześniej Padaczka u kota — objawy i leczenie. Tak jak już wspomnieliśmy, objawy mogą być bardzo różnorodne. Takie, które można wskazać jako najbardziej charakterystyczne dla ataku padaczki, to drżenie ciała, sztywnienie całego ciała, a także jednoczesny ślinotok i niekontrolowane oddawanie moczu i kału. Warto pamiętać, że czasami 20.07.2021 15:48. Drgawki. Drgawki (syn. konwulsje, ang. convulsions) to krótkotrwałe, częste skurcze mięśni występujące niezależnie od naszej woli, spowodowane patologicznymi wyładowaniami neuronów. Źródłem owych wyładowań może być kora mózgowa, ośrodki podkorowe, a także rdzeń kręgowy. Najczęściej drgawki dotykają W skolejnym odcinku THE LEGO NINJAGO MOVIE VIDEO GAME, Lloyd i Jay będą musieli posprzątać po ataku wielkiego kotaKlucz steam z grą do kupienia (link sponsor Diagnoza i leczenie padaczki u kota. Kiedy pierwszy atak padaczki u kota się zakończy, zabierz pupila do weterynarza. Lekarz przeprowadzi odpowiednie badania i potwierdzi chorobę. Najczęściej przy podejrzeniu padaczki wykonywane są: badanie ogólne, badanie neurologiczne, analiza krwi i moczu, a także USG brzucha i głowy kota. Jeśli khutbah idul adha bahasa jawa nu online. Izabella Gosiewska: Jakie są przyczyny padaczki u psów? Jacek Sobczyński: Aby omówić przyczyny padaczki u psów, musimy najpierw wyjaśnić, czym właściwie jest padaczka i co rozumiemy pod jej pojęciem. Większości z nas padaczka kojarzy się z napadem drgawkowym, jednak nie wszyscy wiedzą, że napad drgawkowy nie musi być chorobą samą w sobie, a jedynie wynikiem zaburzeń chorobowych innego tła. Z tego powodu możemy wyróżnić drgawki powstałe w wyniku zaburzeń metabolicznych w organizmie, np. nieprawidłowe odżywienie komórek nerwowych, z powodu spadku glukozy we krwi, a także drgawki powstałe w wyniku wtórnych zmian wewnątrzczaszkowych, np. zapalenia mózgu. I ostatni rodzaj - drgawki padaczkowe tzw. idiopatyczne/wrodzone, czyli powstałe z niewyjaśnionej do końca przyczyny. Obserwujemy jednak pewną zależność dziedziczenia tych padaczek u niektórych zwierząt. Zatem, jakie rasy są najbardziej zagrożone padaczką? Są to np. sznaucery miniaturowe, foksteriery szorstkowłose, owczarki niemieckie, owczarki belgijskie, owczarki collie, labrador retrivery, golden retrivery, cocker spaniele, jamniki, beagle, setery irlandzkie, pudle, syberian husky, bernardyny, bernenskie psy pasterskie, wilczarze irlandzkie, wyżły niemieckie oraz keeshound. W przypadku tych ras opisany został w literaturze model dziedziczenia. Jednak to nie znaczy, że u wszystkich psów tych ras możemy spodziewać się padaczki, a jedynie u niektórych osobników z poszczególnych linii. W jakim wieku u psa najczęściej pojawia się pierwszy atak padaczki? Katarzyna Strandziewicz: W przypadku padaczki wrodzonej, ataki mogą pojawić się w zasadzie już w pierwszych tygodniach życia, jednak najczęściej zaczynają się w wieku od 2 do 6 roku. Jednak mając na uwadze to, o czym wspomnieliśmy na początku, czyli o podziale przyczyn drgawek, jasne staje się, że drgawki mogą wystąpić u zwierząt w ciągu ich całego życia, zarówno w młodym, jak i starszym wieku. Czy jeden atak padaczki pozwala na stwierdzenie, że pies cierpi na tę chorobę? Nie, niestety nie jest to takie proste. Może zdarzyć się tak, że u danego osobnika wystąpi pojedynczy atak drgawkowy o niepoznanej przyczynie i nigdy więcej nie powtórzy się kolejny. Jednak niezależnie od tego, czy będzie to pojedynczy atak, czy wystąpi kolejna seria ataków – powinno udać się ze zwierzęciem do lekarza, który zbada zwierzę i ewentualnie zleci dalszą diagnostykę w celu określenia przyczyn drgawek, a co najważniejsze - przybliży właścicielowi, czego może się spodziewać w przyszłości i to, jak dalej postępować. Jak przebiega diagnostyka psa krok po kroku? Jaka jest lista badań, które potwierdzą lub wykluczą chorobę? Niestety w medycynie weterynaryjnej nie opracowano jeszcze bezpośrednich testów potwierdzających bądź wykluczających padaczkę wrodzoną. Dlatego możemy założyć, że mamy do czynienia z padaczką idiopatyczną, przez wykluczenie innych przyczyn drgawek. W tym celu lekarz weterynarii powinien przeprowadzić szczegółowe i rzetelne badanie neurologiczne zwierzęcia, którego wynikiem będzie skierowanie go na ukierunkowane badania dodatkowe. I tak chcąc wykluczyć problemy metaboliczne, zleca się rozszerzone badania krwi i moczu, a w przypadku podejrzenia zmian wewnątrzczaszkowych zaawansowane badania obrazowe mózgu : rezonans magnetyczny czy tomografię komputerową. Wynika więc z tego, że nie da się ustalić „złotej listy” badań diagnostycznych, a badania te nie mogą być wykonywane w oderwaniu od wyniku konsultacji neurologicznej. Polecamy: Najpopularniejsze rasy psów w Polsce Na czym polega leczenie padaczki u psów? Zadaniem terapii jest wyeliminowanie drgawek, a przynajmniej znaczne ich ograniczenie oraz złagodzenie ataków. W tym celu dysponujemy szerokim wachlarzem leków przeciwdrgawkowych. W pierwszej kolejności z reguły stosowane są leki pierwszej generacji, które w większości przypadków doskonale sprawdzają się w terapii zwierząt. Charakteryzują się dobrą dostępnością i niską ceną, ale niestety powodują skutki uboczne. Możemy także zastosować leki drugiej i trzeciej generacji, które wywołują mniej skutków ubocznych, natomiast ich minusem jest wysoka cena. W niektórych przypadkach konieczne może okazać się wprowadzenie terapii łączonej z użyciem tych leków. Dobór terapii musi opierać się o stan kliniczny pacjenta oraz uwzględniać możliwości jego właściciela. Czy terapia farmakologiczna nie powoduje spustoszenia w organizmie, np. dysfunkcji wątroby? Czy można zminimalizować ryzyko skutków ubocznych terapii farmakologicznej? Niejednokrotnie wśród właścicieli spotykamy się z lękami dotyczącymi skutków ubocznych stosowania leków przeciwdrgawkowych. Jednak prawidłowe i odpowiedzialne poprowadzenie terapii minimalizuje ryzyko wystąpienia skutków ubocznych. W tym celu należy odpowiednio ją kontrolować, poprzez wykonywanie badań krwi, które powinny obejmować między innymi określanie stężeń niektórych leków w organizmie. Część leków przeciwdrgawkowych w swoich przemianach w organizmie omija wątrobę, w związku z czym mogą być stosowane u zwierząt z potwierdzoną niewydolnością wątroby. Czy każdy przypadek padaczki wymaga stałej terapii farmakologicznej? Jakie przypadki nie wymagają takiej terapii? Model terapii padaczki zależy tak naprawdę od lekarza prowadzącego. Opinie na temat tego, w jaki sposób pies powinien być leczony są różne. My przyjmujemy zasadę, że jeżeli pies ma padaczkę idiopatyczną, która jest chorobą nieuleczalną, to w jego mózgu są zmiany, które się nie cofną, dlatego jeżeli jest potrzeba wprowadzenia leczenia, to powinno ono być prowadzone do końca życia zwierzęcia, tak samo jak ma to miejsce u ludzi. Nikt u ludzi nie odstawia leków przeciwdrgawkowych, aby sprawdzić, czy ataki wystąpią ponownie, czy nie. Szczególnie, że nawrót ataków może być silniejszy i stanowić zagrożenie dla życia. Ponadto każdy kolejny atak jest dużym stresem dla właściciela. Należy podkreślić, że tak naprawdę każda terapia musi być dostosowana do stanu zwierzęcia i musi być ustalona w porozumieniu z jego właścicielem. Jak zazwyczaj wygląda atak padaczki u psa? Klasyczny atak padaczki składa się z trzech faz. Pierwsza faza to faza zwiastunowa tzw. aura - charakteryzuje się zmianą zachowania zwierzęcia i z reguły zwiastuje wystąpienie ataku. Te zmiany zachowania to często pobudzenie, niepokój, strach, chodzenie bez celu. Dzięki nim niektórzy właściciele są w stanie przewidzieć wystąpienie ataku. Właściciele często opowiadają, że próba odwrócenia uwagi, czy przytulenie psa w tym stanie potrafi wyhamować atak, oczywiście nie u wszystkich zwierząt. Kolejna faza to tzw. szczyt ataku - ictus. Charakteryzuje się utratą przytomności, zwierzę nie reaguje na otoczenie i jest nieświadome. Znajduje się w pozycji leżącej, a jego ciało poddane jest drgawkom, nagłym skurczom mięśni powtarzającym się z dużą częstotliwością. Z reguły są to drgawki uogólnione (dotyczące całego ciała), głównie zauważalne na kończynach i głowie. W trakcie ataku może wystąpić ślinienie, oddanie moczu czy kału. Sam atak zazwyczaj trwa krótko, od kilku sekund do kilku minut. Przedłużające się ataki padaczki, powyżej 10 minut i powtarzające się po sobie, są zagrożeniem dla życia zwierzęcia i wymagają interwencji lekarskiej. Trzecia faza ataku to faza poatakowa, tzw. postictus. Trwa kilka minut do kilku godzin, czasami w ogóle nie jest zauważana przez właścicieli. Zwierzęta wycieńczone po ataku zazwyczaj zasypiają, ewentualnie zupełnie odwrotnie są bardzo pobudzone, chodzą bez celu, obijają się o przedmioty. Często po takim ataku występuje czasowa utrata wzroku, zauważa się nadmierny apetyt albo agresję. Zobacz także: Ropomacicze u suczki - jak leczyć, gdy leki nie skutkują? Jak pomóc psu podczas ataku? Najważniejszą rzeczą w trakcie ataku jest zabezpieczenie zwierzęcia przed ewentualnym upadkiem, np. z kanapy lub przed uderzeniem się np. głową o meble. W tym celu dobrze jest zawinąć go np. w koc, czy kołdrę i starać się przytulić, przytrzymać, aż do momentu ustąpienia ataku. Nierozsądne są w trakcie ataku jakiekolwiek próby manewrowania przy pysku zwierzęcia, czy to w celu zabezpieczenia języka, warg, czy w jakimkolwiek innym celu. Grozi to dotkliwym pogryzieniem, szczególnie, że zwierzę jest nieświadome i nie zdaje sobie sprawy z tego, że gryzie i kogo gryzie. Dla niektórych osób może się to wydawać kontrowersyjne, ale pamiętajmy pierwszą zasadę przy udzielaniu pomocy poszkodowanemu - "zły ratownik, to ranny ratownik". Nawet jeżeli doszłoby do powstania ran w wyniku samougryzienia, dużo łatwiej będzie sobie z nimi poradzić, niż leczyć często dotkliwe w skutkach pogryzienia nas samych. Należy starać się zabezpieczyć zwierzę przed zachłyśnięciem się językiem czy innymi przedmiotami, poprzez usunięcie wszelkich przedmiotów, które mogą zostać połknięte z okolicy pyska i w miarę możliwości skierowanie głowy na płasko, czy do dołu. Należy unikać przekręcania psa na plecy w takiej sytuacji. Czasami lekarz może wydać do domu lek do podania doodbytniczego, który zaczyna działać w ciągu 15 minut i pozwala wyhamować ataki i wyciszyć zwierzę. Na szczęście ataki trwają z reguły dość krótko i w większości przypadków niepotrzebna jest bezpośrednia pomoc właściciela. Bardzo istotne jest to, aby po ataku w miarę możliwości zapewnić naszemu zwierzęciu spokój, ciszę i najlepiej półmrok. Jeżeli zwierzę zasypia po ataku, nie należy go wybudzać. Czasem ataki przebiegają bardzo łagodnie i krótkotrwale - czy one w równym stopniu, co te silne ataki, powinny niepokoić właściciela? Czy są choroby, które w objawach przypominają padaczkę, ale są mniej groźne dla zdrowia psa? : W odpowiedziach udzielonych wcześniej opisaliśmy przebieg typowego ataku padaczkowego, natomiast nie wspomnieliśmy o tym, że istnieje duża grupa padaczek o atypowym przebiegu. Mogą to być napady miejscowe, np. często obserwowane u kotów drgawki dotyczące tylko obszaru głowy (tiki), czy okresowe zaburzenia zachowania np. agresja albo stany nieobecności. Wszystkie te ataki charakteryzują się okresowością, zaburzeniami świadomości zwierzęcia i wykazują zmiany w obrazie czynności elektrycznej mózgu. Istnieje również pewna grupa zwierząt, które trafiają do nas, ponieważ ich właściciele podejrzewają, że objawy zaobserwowane u ich pupila wskazują na padaczkę. Zdarza się jednak, że są to np. omdlenia w wyniku niewydolności krążeniowo-oddechowej, czy wynikające z pobudzenia emocjonalnego. Dlatego bardzo ważny jest dokładny wywiad z właścicielem, a nieocenioną pomocą dla lekarza są filmy nagrane przez właściciela, ukazujące przebieg ataku, np. za pomocą kamery w telefonie komórkowym. Czy padaczkę mogą wywołać leki lub ugryzienie kleszcza? Istnieje grupa leków powodująca obniżenie progu drgawkowego, które mogą przyczynić się do wywołania drgawek. W większości są to leki narkotyczne, używane do znieczulenia ogólnego. Nie znaczy to, że padaczka jest przeciwwskazaniem do znieczulenia. Potrzebny jest indywidualnie dobrany schemat znieczulenia i profesjonalna opieka anestezjologiczna. Również niektóre substancje toksyczne mogą spowodować ataki drgawkowe w wyniku zatrucia. Rozpatrując możliwość wystąpienia drgawek w wyniku ukąszenia przez kleszcza, należy brać pod uwagę jedynie choroby przez niego przenoszone. Część tych chorób może powodować groźne, szybko postępujące objawy neurologiczne, np. w przebiegu zakażeń flawirusowych (odkleszczowe zapalenie mózgu), boreliozy czy babesiozy. Należy podkreślić, że tego typu zaburzenia zdarzają się niezmiernie rzadko. Jednak w przypadku podejrzenia, powinno być wykonane u pacjenta badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Czy padaczka jest równie częsta u psów jak i u kotów? Jak podaje literatura i doświadczenie, zdecydowanie częściej padaczka opisywana jest u psów - 1% do 3% populacji. U niektórych ras nawet do 17%. Okazuje się, że nawet 5-6% populacji psów przeżywa przynajmniej jeden epizod padaczkowy w życiu. U kotów padaczka jest rozpoznawana zdecydowanie rzadziej, a liczbę pacjentów szacunkowo określa się na ok. 1% populacji. Warto dodać, że u kotów z napadami drgawkowymi, zdecydowana większość ma swoją określoną przyczynę. Tylko u 5-10% pacjentów rozpoznano padaczkę idiopatyczną, pierwotną. Polecamy: Kaszel u psa - jak leczyć? Z lekarzami weterynarii Jackiem Sobczyńskim i Katarzyną Strandziewicz z Kliniki Weterynaryjnej Bemowo - Paweł Kowalczyk ( rozmawiała Izabella Gosiewska . Padaczka u psa i kota. Jak wygląda leczenie psiej padaczki? Zarówno padaczka u psa, jak i padaczka u kota to poważne zaburzenia neurologiczne. Wśród wielu chorób, na jakie mogą zachorować nasi podopieczni są też te, budzące powszechną zgrozę i przerażenie, a związane z układem neurologicznym i mózgiem. Rodzą one szczególne obawy ze względu na drastyczne objawy, rozwijające się znienacka. Ponadto schorzenia te nie zawsze możliwe są do jednoznacznego rozpoznania, a nawet skutecznego wyleczenia. W tym artykule postaram się jasno i zrozumiale wyjaśnić Ci co to jest padaczka, jak ją rozpoznać i leczyć. Znajdziesz w nim też praktyczne wskazówki i uwagi dla opiekunów dotkniętych padaczką psów, oraz kotów. Opiekun, przychodząc ze swoim psem czy kotem do lecznicy opisuje „dziwne zachowywanie się zwierzęcia”, wymienia objawy i oczekuje od lekarza właściwej diagnozy, a przede wszystkim podjęcia leczenia, które doprowadzi do wyleczenia i ustania objawów. Tymczasem, szczególnie w przypadku wielu chorób układu nerwowego, nie zawsze udaje się definitywnie wyleczyć psa czy kota, a tym samym zaspokoić oczekiwania opiekuna pacjenta… Doskonałym przykładem tego, o czym piszę jest właśnie padaczka, choroba – a może raczej objaw, wokół którego narosło wiele mitów i fałszywych stwierdzeń. Rozprawmy się z nimi! Co to jest padaczka?Dlaczego dochodzi do epilepsji u psa i kota?Co to jest stan padaczkowy?Czy padaczka u psa jest śmiertelna?Trochę historii padaczkiPodział i klasyfikacja napadów padaczkowychCzęstotliwość występowania padaczkiPadaczka u psa i kota przyczynyPadaczka u psa i kota objawyFazy ataku padaczkowego u psa i kotaPadaczka u psa i kota leczenieLeki na padaczkę dla psa i kotaDiazepamFenobarbitalBromek potasuPexionInne leki przeciwpadaczkoweIle kosztuje leczenie padaczki?Co robić podczas ataku padaczki?Padaczka a inne chorobyKrótko przypadek własny Co to jest padaczka? Padaczka, czyli epilepsja, jest grupą przewlekłych zaburzeń neurologicznych manifestujących się napadami padaczkowymi. Są one wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu, polegającymi na nadmiernych, gwałtownych i samoistnych wyładowaniach bioelektrycznych w obrębie komórek nerwowych. Aktywność komórek nerwowych (neuronów), charakteryzująca się nagłym, przemijającym charakterem jest zaburzeniem funkcjonalnym, wynikającym z nieprawidłowej czynności jednej z części mózgu, zwanej przodomózgowiem. Dlaczego dochodzi do epilepsji u psa i kota? Co to jest padaczka i dlaczego dochodzi do ataków epilepsji? Powszechnie panuje pogląd, że napad padaczkowy z wszelkimi jego objawami jest wynikiem zachwiania równowagi pomiędzy procesami pobudzania i hamowania. W obrębie mózgu wydzielane są neuroprzekaźniki – neurotransmitery, czyli związki chemiczne – cząsteczki przenoszące informację między neuronami, będące swoistym sposobem komunikowania się między tymi komórkami. Układ neuronów GABA – energicznych wytwarzający kwas gama – aminomasłowy jest głównym układem hamującym i to właśnie jego upośledzenie, niedobór lub zaburzenie funkcji jego receptorów jest prawdopodobnie ważnym czynnikiem patogenetycznym padaczki. Także glicyna i tauryna będące aminokwasami pełnią rolę hamującą. W procesie powstawania drgawek duże znaczenie ogrywają również inne układy neuroprzekaźników – jak choćby: cholinergiczny, serotoninergiczny, katecholinergiczny. W czasie trwania drgawek mają miejsce zaburzenia elektrolitowe w błonach neuronów oraz zwiększa się zapotrzebowanie na glukozę i tlen. Nie są kompensowane przez organizm, czego konsekwencją jest zakwaszenie i uszkodzenie neuronów – mówiąc inaczej – organizm nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej ilości glukozy i tlenu swoim komórkom, co powoduje ich obumieranie. Następstwem ataków będzie więc uszkodzenie neuronów, które jak doskonale wiemy, nie podlegają regeneracji i namnożeniu w życiu pozapłodowym, oraz zmiany zwyrodnieniowe w ważnych dla funkcjonowania obszarach mózgu. Co ciekawe każdy napad drgawkowy zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia następnego dzięki zjawisku uprzejmości polegającym na swojego rodzaju przyzwyczajaniu komórek nerwowych do ciągłego pobudzania, a tym samym obniżaniu progu drgawkowego. Powstaje więc swoiste błędne koło napędzające kolejne ataki drgawkowe. Co to jest stan padaczkowy? Pisząc o drgawkach nie sposób pominąć terminu stan padaczkowy, który nieodłącznie związany jest z tematem padaczki u zwierząt. Stan padaczkowy jest to nieprzerwany atak padaczki trwający dłużej niż pół godziny (według innej definicji trwający co najmniej 5 minut). Jako stan padaczkowy określa się też wystąpienie dwóch lub więcej napadów drgawek, między którymi nie ma pełnego powrotu do świadomości zwierzęcia. Czy padaczka u psa jest śmiertelna? W przypadku wystąpienia stanu padaczkowego upośledzeniu ulegają mechanizmy powodujące zahamowanie i zakończenie napadów drgawkowych, którym towarzyszy obumieranie neuronów. Jest to stan bardzo poważnego zagrożenia życia, mogący prowadzić do trwałych uszkodzeń neurologicznych, a nawet śmierci i wymaga natychmiastowego i intensywnego leczenia. Brzmi to dość skomplikowanie i rzeczywiście na poziomie komórkowym jest to proces złożony i do końca jeszcze nie poznany, choć właściciela zwierzęcia bardziej interesują chyba objawy i informacje jak w takiej sytuacji pomóc zwierzęciu. Trochę historii padaczki Padaczka jest jedną z najwcześniej opisanych chorób w historii medycyny. Jej pierwsze opisy pochodzą już ze starożytnego Egiptu i Babilonu. Starożytni uważali drgawki za zjawisko „ponad naturalne” i przypisywali im boskie pochodzenie. Jednocześnie wzbudzały nie tylko ciekawość, bo nie wiedziano skąd się biorą, ale i ogromny strach jako zjawisko nieznane. Określenie epilepsja pochodzi od greckiego słowa epilambanein i oznacza mocno zaatakować albo chwytać. Hipokrates pisząc o chorobie bogów w swej monografii około 400 r.. p. n. e. zaleca, jako metody leczenia: zdrowy tryb życia, właściwe odżywianie, aktywność fizyczną. W wiekach średnich padaczce znów zaczęto przypisywać ponadnaturalne pochodzenie i nazywać ją chorobą szatańską (morbus daemonicus). Przełom w kwestii padaczki przyniósł XIX wiek, kiedy to udowodniono pochodzenie drgawek i wprowadzono pierwsze skuteczne leczenie za pomocą bromku potasu. Początek XX wieku okazał się prawdziwą rewolucją dzięki zastosowaniu nowych leków przeciwpadaczkowych – fenobarbitalu i fenytoiny. Padaczkę u zwierząt opisano dopiero w XIX wieku, ale skutecznie zaczęto ją leczyć dopiero niedawno, bo w pierwszej połowie XX wieku. Co ciekawe wiele znanych osób jak choćby Napoleon Bonaparte, Juliusz Cezar, Fryderyk Chopin chorowali na padaczkę, co nie uniemożliwiło im osiągnąć znacznych sukcesów i trwale zapisać się w historii. Podział i klasyfikacja napadów padaczkowych Napady drgawkowe mogą swym zasięgiem obejmować tylko niektóre części mózgu, określone jego obszary i wtedy mają one charakter częściowy lub dotyczyć neuronów w obu półkulach – w przypadku napadu uogólnionego. Najczęściej występującym podziałem padaczki, który możemy znaleźć w każdym opracowaniu naukowym, jest ten oparty na przyczynach. Zgodnie z nim można wyodrębnić: Padaczkę idiopatyczną (padaczkę pierwotną), w przypadku której nie możemy bezpośrednio ustalić przyczyny choroby i podejrzewa się czynnik genetyczny. Padaczkę wtórną, w przypadku której można ustalić przyczynę, a która jest wynikiem uszkodzeń strukturalnych przodomózgowia. Inny podział obejmuje: Drgawki kryptogenne, czyli niejasnego pochodzenia będące, jak się podejrzewa, efektem nieprawidłowości strukturalnych. Drgawki reaktywne, które są normalną reakcją ustroju na zaburzenie toksyczne lub metaboliczne dziejące się w organizmie. W zależności zaś od przyczyny możemy wyróżnić: drgawki naczyniowe, drgawki zapalne – zakaźne, drgawki toksyczne, drgawki urazowe, drgawki będące konsekwencją anomalii rozwojowych, drgawki metaboliczne, drgawki idopatyczne, drgawki nowotworowe, drgawki zwyrodnieniowe. Częstotliwość występowania padaczki Drgawki są przyczyną hospitalizacji około 10% pacjentów neurologicznych Padaczka jest jedną z najczęściej występujących chorób układu nerwowego u zwierząt i każdy pracujący z małymi zwierzętami lekarz weterynarii spotyka się z nią na co dzień. Według danych zachodnich klinik weterynaryjnych specjalizujących się w neurologii, drgawki są średnio powodem około 10% hospitalizacji wśród pacjentów z objawami neurologicznymi. Wśród tej liczby mniej więcej po połowie kształtują się przypadki padaczki idiopatycznej i padaczki objawowej. Ogólnie można oszacować, że na całym świecie około 1% psów choruje na padaczkę idiopatyczną, co wydaje się ogromną ilością (inne źródła podają 0,5-5 %). Oczywiście u ras predysponowanych odsetek ten jest zdecydowanie wyższy. Dokładne analizy rodowodowe, a także badania hodowlane ponad wszelką wątpliwość potwierdzają genetyczne podłoże tej choroby u pewnych ras psów, do których należą: beagle, owczarki niemieckie, owczarki belgijskie tervueren, owczarki collie, golden retrievery, dalmatyńczyki, bernardyny, jamniki, pudle, szpice, boksery, labradory, berneńskie psy pasterskie. Oczywiście padaczka idiopatyczna jest opisywania u wielu innych ras, a nie tylko tych wymienionych wyżej. Dokładny mechanizm dziedziczenia drgawek póki co, nie został opisany i odkryty i ciągle pozostaje w sferze przypuszczeń. Niemniej jednak generalna zasada każe podejrzewając tło dziedziczne. Powinno się nie poddawać rozrodowi suk i samców, u których stwierdzono padaczkę i najlepiej od razu przeprowadzić u nich zabiegi kastracji lub sterylizacji. Co ważne u wszystkich ras psów choroba występuje u obu płci i dotyczy osobników praktycznie w każdym wieku (od 3 miesięcy do 10 lat). Jak więc widzisz padaczka może wystąpić zarówno u szczeniaka, jak i u starego psa. Padaczka u psa i kota przyczyny Diagnostyka – jakie są przyczyny epilepsji? Jak już wspominałem padaczka idiopatyczna wymyka się łatwym definicjom i nie udaje się określić jej przyczyny… W przypadku zaś padaczki wtórnej udaje się natomiast określić czynnik sprawczy. Ogólnie można powiedzieć, że drgawki, w tym przypadku, są konsekwencją zaburzeń mających miejsce wewnątrzczaszkowo lub pozaczaszkowo. Zaburzenia wewnątrzczaszkowe wynikają wprost z procesów chorobowych toczących się na terenie mózgu i są konsekwencją: krwawień, zapaleń mózgu, zapaleń opon mózgowych, zawałów, procesów nowotworzenia, powstających blizn. Zaburzenia wewnątrzczaszkowe mogą także powstać na skutek przebytego urazu mózgu, w skutek wypadku komunikacyjnego lub upadku z wysokości. Z kolei zaburzenia pozaczaszkowe wynikają najczęściej z zatruć lub chorób metabolicznych, a więc mają swe źródło często w odległych narządach i tkankach. Drgawki mogą występować w sytuacji zatrucia: metalami ciężkimi, środkami ochrony roślin, fosforoorganikami, metaldehydem, który jest chętnie zjadany przez psy (stanowi składnik preparatów ślimakobójczych), wszelkimi innymi pestycydami czy herbicydami powszechnie dostępnymi w handlu. Powodem drgawek mogą być również: wszelkie zaburzenia wodno – elektrolitowe, zmiany w równowadze jonowej, zaburzenia poziomu glukozy, zaburzenie homeostazy wapnia, tężyczka porodowa, niedobory witamin szczególnie z grupy B. Nie zapominajmy o przypadkach przedawkowania leków czy zastosowaniu ich niezgodnie z przeznaczeniem, jak również o chorobach wątroby i nerek (encefalopatia wątrobowa, krążenie wrotno – oboczne czy mocznica), które często są powodem drgawek oraz o chorobach zakaźnych (tężec, wścieklizna, nosówka). Metabolicznymi zmianami mogącymi wywołać ataki drgawek są z kolei: hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi), hiperglikemia (wysoki poziom cukru we krwi), hipertermia (wysoka temperatura wewnętrzna), hiponatrenia i hipernatremia (niski i wysoki poziom potasu), hipo i hiperkalcemia (niski i wysoki poziom wapnia w surowicy), niedoczynność tarczycy. Jak sam więc widzisz, drogi Czytelniku – ataki padaczkowe może wywołać wiele różnych przyczyn i zaburzeń i czasem trudno albo wręcz nierealne okazuje się postawienie właściwego rozpoznania, które także często wymaga wykonania wielu badań. Objawy padaczki u psa Napady padaczkowe przybierają bardzo różny przebieg i czasem, szczególnie w formie łagodnej, mogą pozostać długo niezauważone przez właściciela psa, czy kota. Objawy występujące w formie łagodnej u ludzi, w postaci krótkotrwałej utraty świadomości, braku reakcji na bodźce, wytrzeszczu oczu czy zaprzestaniu dotychczas wykonywanej pracy u zwierząt raczej nie stanowią powodu konsultacji. Z częściowych napadów epilepsji mogą wynikać nietypowe zachowanie zwierzęcia w postaci choćby: utraty lub braku kontroli nad jedną kończyną, łapania nieistniejących much, oblizywania się, ruchów głową, chodzenia w kółko, czasem wokalizacji. Po pewnym czasie oczywiście zanikają, a z uwagi na ich „niewielki i niegroźny” charakter rzadziej są powodem konsultacji lekarskiej. Za to te drastyczne, z pełnymi objawami zawsze budzą grozę i są powodem szybkiej wizyty w gabinecie weterynaryjnym. W przypadku zaś ataków uogólnionych mamy utratę świadomości zwierzęcia, któremu towarzyszą skurcze typu tonicznego (faza toniczna trwa do 30 sekund, a mięśnie szkieletowe kończyn i szyi wykazują wzmożone napięcie, co objawia się sztywnością całego ciała), klonicznego objawiające się z kolei rytmicznymi, powtarzającymi się ruchami kończyn i całego ciała. W czasie trwania napadu drgawek występują też: ślinotok, defekacja, czyli oddawanie kału, niekontrolowane oddawanie moczu jako wyraz pobudzenia układu nerwowego. Na poniższym filmie możesz zobaczyć jak wygląda padaczka u psa Wolfie's epileptic seizures Fazy ataku padaczkowego u psa i kota Atak uogólniony neurolodzy dzielą na trzy fazy: Fazę zwiastunową czyli prodromalną. Napad właściwy iktus. Faza ponapadowa czyli posiktalna. W fazie zwiastunowej nie mamy typowych objawów, a najczęściej daje się w niej zauważyć nietypowe zachowanie pacjenta, niepasujące do jego typowego zachowania. U jednych zwierząt będzie to nadmierne pobudzenie, bezcelowe chodzenie w kółko, poszukiwanie ustronnych miejsc, gdzie można się ukryć, podczas gdy inne zwierzęta będą odczuwały nadmierną potrzebę kontaktu ze swoim panem, a jeszcze inne mogą wykazywać agresję. Napad właściwy z kolei charakteryzuje się utratą równowagi przez zwierzę, przyjmowaniem pozycji leżącej na boku ciała czy wygięciem szyi do góry, po którym następują drgawki najczęściej o charakterze kloniczno – tonicznym: ruchy kończyn, kłapanie żuchwą, drżenie mięśni, strzyżenie uszami. Drgawkom towarzyszy pobudzenie układu autonomicznego nerwowego w postaci: ślinotoku, rozszerzenia źrenic, wydalania kału, wydalania moczu. Faza ta trwa krótko, z reguły do około 2 minut i przechodzi w fazę ponapadową, w czasie której zwierzę odpoczywa i bardzo powoli powraca do stanu sprzed ataku. Może przy tym wykazywać niepokój, agresję czy być zdezorientowane, a przy tym osłabione. Zazwyczaj ma także mniejsze lub większe problemy z poruszaniem i utrzymaniem równowagi. Padaczka u psa i kota leczenie Leczenie padaczki u psa Czy padaczkę u psa można wyleczyć? Niestety nie – padaczka jest chorobą nieuleczalną, a więc wiąże się ze stałym przyjmowaniem leków przeciwpadaczkowych. Głównymi celami leczenia pozostaje więc zapewnienie Twojemu zwierzęciu „komfortu chorowania” polegającego na wydłużeniu czasu między kolejnymi atakami, skróceniu uciążliwości objawów oraz złagodzeniu ich przebiegu. Co ważne potwierdzenie rozpoznania padaczki nie powinno skutkować natychmiastowym wprowadzeniem leków przeciwpadaczkowych. Powinny być one ordynowane w sytuacji serii ataków lub w przypadku kolejnego ataku występującego w krótkim odstępie czasu. Jeśli ataki występują raz na kilka miesięcy i nie mają dużego nasilenia ciągłe podawanie leków wydaje się niezasadne z uwagi na towarzyszące im efekty uboczne. Leczymy więc z całą pewnością stan padaczkowy oraz ataki, które występują często, a więc kilka razy w miesiącu. Zawsze powinniśmy dążyć do zahamowania drgawek w pierwszej kolejności i zapewnienia przeżycia zwierzęcia, a dopiero w dalszej perspektywie powinniśmy starać się zapobiegać występowaniu kolejnych ataków. Przystępując do leczenia psiej padaczki w trakcie ataku padaczkowego powinno się przeprowadzić szybki wywiad dotyczący objawów, historii poprzednich ataków, leczenia czy choćby ekspozycji na toksyny. Należy też założyć dojście dożylne oraz pobrać krew do badań: morfologia, biochemia, elektrolity, glukoza. W gabinecie weterynaryjnym lekarz zmierzy temperaturę wewnętrzną, gdyż drgawki mogą spowodować wystąpienie hipertermii z temperaturą 40-42 stopnie, która nie jest gorączką i wymaga schładzania pacjenta. Konsekwencją nieleczonej hipertermii może być rozpad mięśni szkieletowych prowadzący do ostrej niewydolności nerek. Następnie oceniamy drogi oddechowe, układ krążenia i jeśli to możliwe saturację czyli wysycenie tlenem krwi. Leki na padaczkę dla psa i kota Do przerywania ataku padaczki w praktyce klinicznej wykorzystuje się leki z grupy benzodiazepin, z diazepamem na czele. Są to silnie działające leki przeciwdrgawkowe pobudzające procesy hamowania za pośrednictwem receptorów GABA – ergicznych. Diazepam Dożylne podanie diazepamu powoduje szybkie osiągnięcie stężeń w mózgu i szybkie przerwanie drgawek. Jeśli nie możemy podać leku tą drogą, zostaje podanie we wlewie doodbytniczym. Lek ten nie nadaje się do długotrwałego leczenia, gdyż wywołuje tolerancję i zwyczajnie przestaje działać. Jest lekiem tzw. pierwszego rzutu (podstawowym) do przerywania ataków padaczki. Fenobarbital Jest podstawowym lekiem jeśli chodzi o długoterminowe leczenie i może być podawany doustnie, co bardzo ułatwia terapię. Powoduje podwyższenie progu drgawkowego u leczonych nim zwierząt. Właściciel psa, czy kota musi bezwzględnie wiedzieć, że nie może odstawić leku gdyż może się to wiązać się z wystąpieniem ataku padaczkowego. Stężenie terapeutyczne w mózgu osiąga po około 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Fenobarbital może powodować również: nadmierne uspokojenie, wielomocz, zwiększony apetyt, pragnienie, upośledzać funkcję wątroby. Stąd też należy pamiętać o kontrolnych badaniach krwi i poziomu enzymów aerobowych – transaminaz. Jedynym weterynaryjnym preparatem zawierającym jako substancję czynną fenobarbital jest Phenoleptil występujący w formie tabletek: 12,5 mg, 25 mg, 50 mg, 100 mg. Bromek potasu Kolejny powszechnie stosowany lek przeciwdrgawkowy, który można podawać w monoterapii lub łącznie z fenobarbitalem. Wydalany jest przez nerki i nie obciąża tym samym wątroby, ale bardzo długo osiąga stężenie terapeutyczne, bo aż 3 miesiące. Można zastosować dawkę uderzeniową i skrócić ten okres, ale takie działanie wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych. Co istotne jest lekiem recepturowym, co może znacznie podrażać koszty leczenia. Pexion Nowym lekiem weterynaryjnym w leczeniu padaczki u psa i kota jest także Pexion zawierający imepitoinę, będącą agonistą receptora beznzodiazepinowego. Inne leki przeciwpadaczkowe Czasem w leczeniu padaczki należy sięgnąć po nowe leki, niedawno wprowadzone do medycyny ludzkiej, a przy tym skuteczne i bezpieczne dla pacjenta i bez wyraźnych objawów ubocznych (jedynie sedacja – uspokojenie). Należą do nich: gabapentyna, lewetyracetam, zonisanid. W warunkach dobrze wyposażonego gabinetu weterynaryjnego dysponującego pompą infuzyjną można do przerywania ataku drgawek wprowadzić pacjenta w stan „śpiączki” za pomocą propofolu, pentobarbitalu lub medetomidyny. Należy jednak pamiętać, że działania takie wymagają dla podniesienia bezpieczeństwa zaintubowania psa, a czasem nawet sztucznej wentylacji. Drgawki będące konsekwencją wyładowań w korze mózgowej są procesem niezwykle energetycznym (komórki nerwowe wymagają do swego funkcjonowania dużo glukozy). Dlatego też powinno się zapewnić zwierzęciu odpowiednie nawodnienie płynami zawierającymi glukozę uzupełnioną witaminą B1, której często w organizmie brakuje. Ile kosztuje leczenie padaczki? Nie bez znaczenia w leczeniu psiej padaczki pozostają same koszty leczenia, stałego podawania leków, które przecież kosztują, wykonywanie badań kontrolnych krwi, czy zmiany schematów dawkowania. Generalnie należy przyjąć zasadę, że im większy pies, tym większe wydatki z uwagi na potrzebę ordynowania większej ilości leków. Co robić podczas ataku padaczki? Jak pomóc psu podczas ataku padaczkowego? Psia padaczka jest chorobą nieuleczalną i trzeba się liczyć z tym, że ataki będą występowały do końca życia naszego pupila. Często manifestują się one w najbardziej nieodpowiednich miejscach i sytuacjach -- w domu gdzie mieszka pies, w obecności dzieci i innych domowników. Cóż więc zrobić w takiej sytuacji? Po pierwsze nie popadać w panikę i zachować zimną krew. Oczywistym jest stałe ordynowanie leków i stosowanie się bezwzględne do zaleceń lekarza prowadzącego. Nie możemy dopuścić do braku leków przeciwpadaczkowych, co przy dzisiejszym dostępie do aptek nie jest dużym problemem. Każdy właściciel chorego psa powinien mieć w domu pudełeczko – apteczkę z lekami do przerywania ataków, łatwymi do aplikowania i umieć podać lek doodbytniczo. Powinien ponadto dokładnie wiedzieć – ile go podać tak, aby nie zaszkodzić i nie przedawkować leku. W przypadku zaś gdy „domowe” próby interwencji nie przynoszą oczekiwanego skutku powinno się natychmiast udać do najbliższej czynnej lecznicy weterynaryjnej. Padaczka jest naprawdę groźną chorobą i każda zwłoka w leczeniu może okazać się brzemienna w skutkach. Padaczka a inne choroby Drgawki mogą być objawem innych chorób Jak już wspomniałem, przyczyną drgawek u psa, czy kota mogą być czynniki wewnątrzczaszkowe – metaboliczne i toksyczne oraz inne choroby toczące się w odległych narządach. W takim przypadku teoretycznie usunięcie przyczyny padaczki może skutkować wyleczeniem pacjenta. Jeśli np. mamy pacjenta cierpiącego na zaburzenia glikemii (zaburzenia poziomu cukru we krwi np. cukrzyca), a drgawki są konsekwencją drastycznego spadku poziomu glukozy, to unormowanie jej we krwi spowoduje ustąpienie drgawek. Podobnie, gdy zwierzak uległ zatruciu -- wydalenie toksyny z organizmu może skutkować przerwaniem ataku padaczki. Tyle teorii. W praktyce bowiem z reguły stany i choroby wywołujące drgawki u psa należą do ciężkich i nie zawsze udaje się doprowadzić zwierzę do pełni zdrowia. Nie raz okazuje się, że pacjent chorujący na padaczkę wymaga przeprowadzenia jakiegoś zabiegu chirurgicznego i konieczności znieczulenia ogólnego, a przy tym bierze stale leki przeciwpadaczkowe. Co należy zrobić w takiej sytuacji? Bezwzględnie poinformować o tym lekarza operującego lub anestezjologa, gdyż wtedy wymagane jest zastosowanie odpowiedniego modelu bezpiecznej narkozy. Niektóre bowiem leki stosowane w znieczuleniu mogą powodować ataki obniżając próg drgawkowy. Musimy także pamiętać, iż są one metabolizowane w wątrobie, która na skutek długotrwałego podawania leków przeciwpadaczkowych może być nie w pełni sprawna, a w związku z tym i wybudzanie się ze znieczulenia może być wydłużone. Krótko przypadek własny Osobiście niejednokrotnie miałem w swej praktyce przypadki wystąpienia drgawek u psa lub sam stan padaczkowy i muszę wyraźnie powiedzieć, że czasem leczenie wymyka się ze standardowych schematów. W stosowaniu wyćwiczonych algorytmów i postępowań nie ma nic złego, ale jak pokazuje życie czasem wymagają one modyfikacji i dostosowania każdorazowo do konkretnego przypadku klinicznego. Pamiętam dokładnie przypadek kilkuletniego, młodego labradora ze zdiagnozowaną padaczka idiopatyczną, który leczony fenobarbitalem miał nasilające się ataki padaczki. Po przeprowadzeniu dokładnych badań krwi, wraz z określeniem poziomu stężenia w surowicy leku, zdecydowałem o wprowadzeniu kolejnego leku przeciwpadaczkowego. Dopiero po takim postępowaniu, wielokrotnych badaniach oraz kilkukrotnym ustawieniu dawkowania leków udało się zmniejszyć częstotliwość ataków do poziomu akceptowalnego przez właściciela. Sam jednak proces leczenia trwał kilka tygodni i niewątpliwie nie byłby możliwy, gdyby nie duża determinacja właściciela psa. Dlaczego o tym wspominam? Chyba po to żeby po raz kolejny uzmysłowić wszystkim, że leczenie padaczki naprawdę nie należy do prostych, a sukces terapeutyczny jest zawsze wynikiem bardzo dokładnej współpracy lekarza i właściciela psa. Podsumowanie Leczenie padaczki pozwala na w miarę normalne życie Padaczka jest bardzo złożoną chorobą i nie zawsze udaję się nad nią w pełni zapanować. Wymaga stałego, dożywotniego leczenia i ścisłej współpracy z lekarzem weterynarii. Choroba nakłada niestety na właściciela chorego psa większą ilość obowiązków i wiąże się z większymi kosztami. Jednocześnie zaś pozwala na w miarę normalne życie bowiem między atakami zwierzę pozostaje w „pełni zdrowe”, a tym samym pozwala cieszyć się obecnością psa i daje wiele wspólnych, wspaniałych chwil i powodów do radości. Mam nadzieję, że wiesz już jakie mogą być przyczyny padaczki u Twojego psa, czy kota, jak rozpoznać chorobę i jak przebiega leczenie. Jeśli masz pytania związane z padaczką, albo chcesz dowiedzieć się więcej o samej terapii – dodaj teraz komentarz pod artykułem. Padaczka to choroba neurologiczna, która rozwija się z powodu nieprawidłowości w układzie nerwowym kota, które nie są związane ze zmianami w tkance nerwowej. Głównym objawem choroby są napady padaczkowe, którym towarzyszy utrata przytomności i drgawki. Ważne jest, aby właściciel zwierzęcia wiedział, jak zachowywać się podczas takich napadów, aby nie skrzywdzić kota i za pomocą jakich leków może złagodzić jego stan. W przypadku stwierdzenia objawów padaczki należy pilnie pokazać kota weterynarzowi, który udzieli wskazówek dotyczących leczenia i pielęgnacji. Padaczka to choroba neurologiczna, która rozwija się z powodu nieprawidłowości w układzie nerwowym kota, które nie są związane ze zmianami w tkance nerwowej. Głównym objawem choroby są napady padaczkowe, którym towarzyszy utrata przytomności i jest, aby właściciel zwierzęcia wiedział, jak zachowywać się podczas takich napadów, aby nie skrzywdzić kota i za pomocą jakich leków może złagodzić jego stan. W przypadku stwierdzenia objawów padaczki należy pilnie pokazać kota weterynarzowi, który udzieli wskazówek dotyczących leczenia i i konsekwencje chorobyEksperci nie zidentyfikowali dokładnych przyczyn padaczki u kotów. Na możliwość jego pojawienia się wpływa tylko kilka czynników:dziedziczna predyspozycja;zmiany genetyczne dowolnej natury;uraz, który ma negatywny wpływ na miarę postępu choroby wywołuje poważne awarie w ciele kota. Zwierzę może mieć:nagromadzenie toksyn;choroba metaboliczna;rozwój infekcji wirusowych;wzrost guza;występowanie niewydolności serca o różnym nasileniu;nieprawidłowe funkcjonowanie narządów wewnętrznych (wady wątroby, nerek).Przy diagnozowaniu takich zaburzeń w organizmie kota leczenie ma na celu zwalczanie padaczki. Dopiero po pozbyciu się choroby podstawowej weterynarz przepisuje dodatkową terapię mającą na celu wyeliminowanie konsekwencji spowodowanych opinia, że ​​występowanie drgawek u kota prowokuje stosowanie leków przeciwrobaczych. Ale dzieje się tak tylko w przypadku przedawkowania. Z zastrzeżeniem wszystkich zaleceń dotyczących przyjmowania leków przeciwrobaczych, nie obserwuje się działań epilepsji u kotówGłównym objawem choroby jest atak. Ma 3 etapy:Faza zapowiadania. Ten etap jest bardzo trudny do rozpoznania w domu. Działa indywidualnie dla każdego zwierzaka. Istnieje jednak wspólny zestaw objawów: niepokój, częściowa utrata równowagi, drżenie mięśni, lekkie odchylenie głowy na konwulsyjna. Ten etap jest uważany za najpoważniejszy. Towarzyszą mu częste skurcze mięśni, zwiększona aktywność ruchowa łap, omdlenia, zwiększone wydzielanie śliny, ciężki oddech ze świszczącym oddechem i tachykardią. Czasami kot traci przytomność na krótki czas. Napady mogą rozpocząć się podczas regeneracji. Zwierzę odzyskuje przytomność, wraca do niego aktywność ruchowa. W ciągu następnych 5 minut po ataku kot może nie być w stanie poruszać się w przestrzeni, nie rozpoznawać niczego wokół. Po normalizacji stanu niektóre zwierzęta zaczynają odczuwać silne pragnienie lub nie zawsze przechodzą przez 3 etapy i są wymawiane. Napady padaczkowe trwają od 3 do 40 minut i występują z różną częstotliwością. Napady padaczkowe, które przechodzą od jednego do drugiego, stopniowo powodują niedotlenienie i nieuniknione zmiany w mózgu zwierzęcia. Bez terminowego i prawidłowego leczenia padaczka prowadzi do śmierci zwierzęcia. Co robić podczas ataku?Każdy właściciel zwierzęcia powinien wiedzieć, jak właściwie zachowywać się w przypadku napadu padaczkowego, który rozpoczął się u chorego kota, aby jej nie skrzywdzić. Podczas ataku konieczne jest:Nie dotykaj zwierzaka. Może gryźć lub drapać, a hałas i dotyk tylko przedłużą światło i wszystkie urządzenia elektryczne w pokoju, zasłoń okna i wyjdź z poduszki lub koc wokół kota, aby zapobiec urazom. Jeśli napad zaczął się, gdy zwierzę leżało na kanapie lub innej wysokości, konieczne jest rozłożenie czegoś miękkiego na podłodze, aby złagodzić cios w przypadku zaleca się wypuszczania chorego zwierzęcia na spacer. Napad może rozpocząć się na ulicy, na przykład, gdy zwierzę siedzi na drzewie lub w pobliżu psów. Spadając z wysokości kot może zostać poważnie ranny, a właściciel nie będzie w stanie udzielić jej pierwszej zidentyfikowaniu objawów choroby w domu należy skontaktować się z wykwalifikowanym lekarzem weterynarii, który ustali metodę leczenia. W przypadku zwierząt, których napady występują nie częściej niż raz w roku, lekarze przepisują dietę dietetyczną i przestrzeganie niektórych zaleceń. W takich przypadkach leki nie są przepisywane. Jeśli napady występują co miesiąc, lekarz weterynarii zaleci niezbędne leki i suplementy witaminowe, a także wyśle ​​na dodatkowe badania w celu zidentyfikowania powikłań spowodowanych eksperci przepisują:Fenobarbital. Działanie leku ma na celu regulację pobudliwości nerwowej poprzez wpływ na korę mózgową. Kiedy dostanie się do organizmu, mózg kota potrzebuje silniejszego sygnału, aby mógł wystąpić kolejny atak. W pierwszych dniach przyjmowania lek działa na zwierzę silnie uspokajająco, ale z czasem ustępuje letarg. Podczas leczenia tym lekiem należy pamiętać, że jego efektem ubocznym jest szybki przyrost masy ciała i jest przeciwwskazany u kotów z chorobami wątroby. Wskazane jest, aby wybrać fenobarbital w postaci płynnej, ponieważ znacznie łatwiej jest nim leczyć Przyjmowanie leku pomaga zatrzymać napady, które okresowo nawracają. Lekarze weterynarii przepisują go tylko wtedy, gdy fenobarbital jest nieskuteczny. Należy go podać zwierzęciu natychmiast po zakończeniu napadu padaczkowego. Lek jest zwykle podawany doustnie, ale podczas napadu jest podawany doodbytniczo. Diazepam jest szybko wchłaniany przez odbyt. Odbiór jednej świecy gwarantuje wykluczenie nawrotu ataku przez kolejne 8 godzin. Lek jest dość ciężki. Jego stosowanie czasami prowadzi do martwicy wątroby, dlatego przed rozpoczęciem stosowania warto rozważyć wszystkie za i sposobem leczenia padaczki u kotów jest dieta bezglutenowa. Pomimo tego, że ta metoda nie przeszła testów klinicznych, staje się prawdziwym zbawieniem dla chorego zwierzaka i jego właściciela. Ponieważ kot nie jest w stanie trawić przeciwciał glutenu i pszenicy, które są uważane za toksyczne dla mózgu, specjalna dieta ma korzystny wpływ na jego zdrowie. W diecie zwierzęcia należy uwzględnić dużą ilość białka, a zawartość węglowodanów w nim zminimalizować. Padaczka u kota zdarza się tak samo często, jak u innych gatunków zwierząt np. psów. Jej objawy, zwłaszcza jeśli atak padaczkowy następuje po raz pierwszy, mogą mocno przestraszyć właścicieli. Przygotuj się więc – poznaj szczegóły dotyczące kociej epilepsji, aby wiedzieć, jak zareagować w krytycznej sytuacji! Od podjętych przez ciebie działań i ich tempa może zależeć nawet życie twojego pupila! Jak przebiega napad padaczki u kota? Padaczka u kota może przybrać jedną z dwóch postaci, które różnią się objawami. Kiedy u twojego pupila dojdzie do – bardziej powszechnego – uogólnionego ataku choroby (a więc tzw. grand mal), zauważysz takie objawy jak: sztywnienie całego ciała;drgawki, czyli silne skurcze ciała;ślinotok;mimowolne oddawanie moczu i kału;utrata świadomości i brak reakcji na głos i gesty opiekuna. Możesz zauważyć wszystkie te objawy, które będą następowały po sobie, lub też jedynie niektóre z nich. Dlatego też pierwszy atak padaczki w takiej formie zapewne przerazi cię i sprawi, że trudno będzie ci podjąć jakiekolwiek działanie. Rodzaje padaczki u kota Padaczka u kota może jednak przybrać zupełnie inną formę. U zwierząt czasem występują nie ataki uogólnione, ale ataki częściowe epilepsji (tzw. petit mal). Wówczas zauważysz jedynie drżenie głowy, nadmierne wylizywanie się przez kota, próby złapania wyobrażonych much czy niemożność kontrolowania przez kociaka jednej z kończyn. Wszystkie te objawy to reakcje niespecyficzne – wymagają diagnostyki i leczenia w odpowiednim kierunku (padaczka jest tylko jednym z możliwych schorzeń)! Co może wywołać drgawki? Do występowania padaczki u pupila może dojść zarówno z powodu czynników genetycznych, jak i w następstwie schorzeń, na które kociak już cierpi. Pierwszy z wymienionych rodzajów choroby, tzw. idiopatyczny, zdarza się częściej. Objawy ataku padaczki pierwotnej pojawiają się zwykle między 6. miesiącem i 5. rokiem życia zwierzaka. Padaczka wtórna to z kolei następstwo chorób układu nerwowego, niewydolności nerek lub wątroby, anemii, guzów mózgu czy przebytych (i trwających) chorób zakaźnych. Jak możesz pomóc pupilowi w czasie napadu padaczkowego? Co zrobić, gdy u twojego ulubieńca dojdzie do drgawek? Przede wszystkim – nie panikuj! Zapewnij zwierzakowi spokój, postaraj się wyciszyć zbędne dźwięki oraz nieco zmniejszyć intensywność światła. Jeśli możesz, nagraj cały epizod drgawkowy – nagranie pomoże później, podczas wizyty w przychodni weterynaryjnej. Pamiętaj też, że pierwsze napady padaczki u kota są zwykle krótkie – epizody nie trwają dłużej niż 5 minut. W tym czasie nie dotykaj kota. Może on stracić świadomość i przypadkowo ugryźć cię lub podrapać. Kiedy potrzebna jest interwencja weterynarza? Jeśli jednak atak przedłuża się – działaj. Objawy trwające powyżej 10 minut to już zagrażający życiu kota stan padaczkowy. Zwierzę wymaga w takiej sytuacji natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii! Diagnoza i leczenie padaczki u kota Kiedy pierwszy atak padaczki u kota się zakończy, zabierz pupila do weterynarza. Lekarz przeprowadzi odpowiednie badania i potwierdzi chorobę. Najczęściej przy podejrzeniu padaczki wykonywane są: badanie ogólne, badanie neurologiczne, analiza krwi i moczu, a także USG brzucha i głowy kota. Jeśli potwierdzone zostanie, że twój pupil cierpi na epilepsję, leczenie będzie przebiegało inaczej w zależności od jej rodzaju. Padaczka idiopatyczna Padaczka idiopatyczna w ostrej formie oznacza, że zwierzak będzie musiał przyjmować leki przeciwdrgawkowe przez całe życie. Jeśli z kolei dojdzie u niego do stanu padaczkowego, zostanie wprowadzony w śpiączkę farmakologiczną. Jednak tak zaawansowane leczenie (z koniecznością podawania leków) dotyczy jedynie zwierząt, u których do ataków choroby dochodzi minimum raz na 3 miesiące. Jeśli ataki są rzadsze, lekarze weterynarii ograniczają się do przeszkolenia opiekuna. Dzięki temu będziesz wiedział jak reagować w przypadku nawrotu objawów choroby. Dobrze też, abyś jak najdokładniej obserwował pupila – pozwoli ci to zrozumieć, jakie czynniki najczęściej wywołują objawy choroby. A to sprawi, że w porę zapobiegniesz kolejnej eskalacji drgawek! Padaczka wtórna W przypadku wystąpienia padaczki wtórnej konieczne jest ustalenie i wyleczenie przede wszystkim głównego schorzenia, które wywołało drgawki. Kotu podaje się również leki przeciwpadaczkowe, aby zminimalizować częstotliwość ataków. Olejek CBD jako terapia wspomagająca Niektórzy kociarze polecają wspomagająco, by przy leczeniu choroby serwować pupilowi olejek CBD. Ma to mieć zbawienne skutki zwłaszcza w redukcji stresu i być sposobem na uspokojenie kociaka. Olejek CBD ulgę może więc przynieść przede wszystkim zwierzakom strachliwym i nieufnym. Zanim jednak zdecydujesz się na zastosowanie olejku CBD u swojego kota, skonsultuj się z weterynarzem. Padaczka u kota to choroba wymagająca czasem podawania zwierzakowi leków. Często jednak w jej przebiegu – zwłaszcza gdy do napadu uogólnionego lub częściowego dochodzi rzadko – wystarcza obserwacja pupila. W ten sposób ty, jako opiekun, nauczysz się rozpoznawać niepokojące sygnały i wcześnie reagować. A to może zdecydowanie zmniejszyć ilość epizodów choroby. Koty z padaczką mogą przecież dożyć sędziwego wieku – warto im to umożliwić i jak najbardziej ułatwić! Wiele chorób dotyka zarówno ludzi, jak i naszych pupili. Niektóre są łatwe do zdiagnozowania i leczenia, inne natomiast mogą prowadzić do stałego kalectwa lub być bezpośrednią przyczyną śmierci. Czym jest padaczka u psa – jak siPadaczka u psa budzi grozę – przyczyną są ataki drgawkowe, które wywołują u nas przerażenie. Widok pupila, który przeżywa atak epilepsji nie należy do przyjemnych i na długo zostaje w pamięci. Czy tę chorobę da się rozpoznać wcześniej, aby wprowadzić leczenie, czy musimy czekać na pierwszy atak?Padaczka u psa – objawyEpilepsja to jedno z najczęściej spotykanych zaburzeń neurologicznych. Szacuje się, że cierpi na nią aż 6% populacji psów. Niestety rozpoznanie choroby bez ataku jest niemal niemożliwe, gdyż poza napadami padaczki, nasz pupil czuje się dwa typy tego schorzenia – wrodzona i nabyta. W przypadku tej pierwszej, zwanej idiopatyczną, praktycznie nie da się ustalić przyczyn występowania napadów. Na ogół jest to po prostu kwestia wady genetycznej, która daje o sobie znać między pierwszym a piątym rokiem życia nabyta częściej występuje u kotów, ale nie omija także psów. Wynika ona z uszkodzenia fragmentu mózgu – poprzez zapalenie opon mózgowych, nowotwory czy wylewy, ale wywołać ją mogą także choroby nerek, wątroby czy objawem choroby są napady drgawkowe, zwane atakami padaczkowymi. Dzieli się na małe i duże. Te pierwsze bardzo często nie są wykryte, gdyż trwają kilka sekund, podczas których pies traci kontrolę i kontakt ze ataki padaczkowe prowadzą do utraty przytomności, trwają nawet do kilku minut. Mięśnie psa po utracie przytomności drgają, towarzyszy temu ślinotok, wymioty, a często nawet skomlenie i przebiega atak padaczki u psa?Mimo iż atak padaczki u psa składa się z 3 faz, to trudno jest je przewidzieć. Pierwsza, zwiastunowa to po prostu zmiana zachowania. Jest na tyle subtelna, że może właścicielowi kojarzyć się po prostu ze zmianą zainteresowania, zdenerwowaniem. Pies staje się niespokojny, raz szuka kontaktu z opiekunem, za chwilę miejsca spokojnego, w którym mógłby się wyciszyć. Zaczyna się ślinić, oblizywać. Czas trwania to od kilku minut do kilku faza to już utrata przytomności i drganie mięśni, połączone z ślinotokiem i wymiotami. Choć ta część epilepsji jest stosunkowo krótka – trwa najwyżej kilka minut, to jest przeżyciem traumatycznym zarówno dla psa jak i popadaczkowa może przyjąć dwie formy i zależna jest od samego ataku. Czasem jest to chwilowa dezorientacja, która trwa kilka minut, a czasem duże osłabienie. Pies może mieć problemy ze wstaniem, popuszczać, stracić apetyt. Czas trwania: od kilku godzin do kilku u psa – jak się zachować w trakcie napadu?W pierwszym odruchu większość właścicieli wpada w panikę. To naturalne – chcemy ochronić naszego przyjaciela i zapewnić mu najbardziej komfortowe warunki. W przypadku ataków padaczki najważniejsze to zachowanie spokoju i zimnej krwi. Z otoczenia psa warto usunąć niebezpieczne przedmioty, które mogłyby zrobić mu krzywdę i dokładnie obserwować napad epilepsji – to ostatnie jest o tyle istotne, że dokładną relację trzeba zdać weterynarzowi. Warto nawet nagrać atak za pomocą kamery czy u weterynarza w przypadku dużych i częstych napadów powinna być umówiona jak najszybciej. Szczególnie jeśli pies pomiędzy jednym a drugim atakiem epilepsji nie odzyskuje w pełni swojej leczy się padaczkę u psa?Drgawki i utrata świadomości u psa nie zawsze musi oznaczać padaczkę. Podobne objawy ma np. zatrucie ołowiem czy ostry przebieg psiej nosówki, dlatego przed wprowadzeniem leczenia epilepsji weterynarz musi wykonać odpowiednie zgłosiliśmy się do weterynarza po pierwszym ataku, prawdopodobnie nie otrzymamy żadnych leków – zdarza się, że psy w przeciągu swojego życia mają tylko jeden napad! Leczenie farmakologiczne wprowadza się jeśli napady padaczkowe trwają ponad 10 minut oraz występują w krótkich odstępach nie da się wyleczyć, a podawanie leków jedynie łagodzi przebieg ataków oraz wydłuża czas, w jakim po sobie następują. Często próbuje się kilka różnych leków, zanim trafi się na ten, który rzeczywiście przyniesie ulgę. Nawet jeśli zauważymy poprawę i brak napadów u pupila nie wolno nam na własną rękę przerwać leczenia!Epilepsja u psa – jeśli przebiega dość intensywnie – wymaga stałej opieki weterynaryjnej. Oprócz samych napadów dochodzą także skutki uboczne leków, dlatego należy dokładnie obserwować swojego pupila.

atak padaczki u kota film